Воздушните напади на НАТО врз Србија, или тогашна СРЈ, започнаа на овој ден во 1999 година. Се проценува дека околу 2.500 цивили биле убиени, вклучувајќи 89 деца, а околу 6.000 луѓе биле повредени.
Мостови биле срушени, инфраструктурата била уништена, училишта, здравствени установи, медиуми, амбасади, културни споменици, цркви и манастири биле бомбардирани, а речиси и да нема град што не бил цел на бомбите на НАТО.
Одлуката за бомбардирање на тогашната СРЈ беше донесена, за прв пат во историјата, без одобрение од Советот за безбедност на ООН, а наредбата до тогашниот командант на сојузничките сили, американскиот генерал Весли Кларк, ја издаде генералниот секретар на НАТО Хавиер Солана.
Кларк подоцна напиша во својата книга „Модерно војување“ дека планирањето на воздушната операција на НАТО против СРЈ не само што се интензивирало кон средината на јуни 1998 година, туку и дека било завршено до крајот на август истата година.
СРЈ беше нападната под изговор дека е виновна за неуспехот на преговорите во Рамбује и Париз за идниот статус на покраината Косово и Метохија.
Откако одлуката да не се прифатат странски трупи беше потврдена од страна на српскиот парламент, кој предложи силите на Обединетите нации да го следат мирното решавање на конфликтот во Косово, НАТО започна воздушни напади со крстосувачки ракети и авиони врз неколку области на Србија и Црна Гора во 19:45 часот на 24 март 1999 година.
Деветнаесет земји-членки на НАТО почнаа со бомбардирање од бродови во Јадранското Море, од четири воздухопловни бази во Италија, поддржани од стратешки бомбардери што летаа од бази во Западна Европа, а подоцна и од Соединетите Американски Држави. Прво, беа цел на напади касарните и единиците за воздушна одбрана на Армијата на СРЈ, во Батајница, Младеновац, Приштина и на други места.
Речиси и да нема град во Србија кој не бил цел на силите на НАТО барем неколку пати во текот на 11-неделните напади.
Претседателот Александар Вучиќ ќе присуствува на одбележувањето на Денот на сеќавање на загинатите во агресијата на НАТО во Врање.