Француската режисерка и сценаристка Алис Винокур, авторка на филмот „Couture“, ја опишува Анџелина Џоли како „огромна ѕвезда“ која, иако работи во самото јадро на холивудскиот систем, истовремено „се бунтува против авторитетите“ – и токму поради таа внатрешна осаменост и поинаквост ја смета за особено силна актерка и личност.
Разговорот, доаѓа во пресрет на ексклузивните кино-проекции на „Couture“ на 8 март (Денот на жената), а потоа и неговото редовно прикажување од 12 март. Филмот е поставен во Париз, под светлата на Неделата на модата, но во фокусот не е гламурот туку трудот „зад сцената“ и невидливите раце што го создаваат спектаклот.
Винокур објаснува дека не ја привлекувала модата како фасада, туку просторот зад кулисите: темпото што ја дроби човечката мерка, занаетите, телата во работа, нервозата на времето што истекува и женските приказни кои, и кога се неми, се жилави. За да ја пронајде таа вистина, таа поминала околу една година во набљудување и истражување на светот на ревиите – од шминкери и кројачи, до манекенки далеку од пистата, во нивната интимност меѓу две појавувања.
Во „Couture“ се испреплетуваат судбините на три жени. Џоли ја толкува Максим – позната американска режисерка која пристигнува во Париз за работа, но дознава дека има рак на дојка и мора да се соочи со стравот, телото и иднината. Паралелно со неа стојат Ада – ново лице во манекенството кое бега од однапред запишана судбина, и Анжел – шминкерка што работи во сенка, зад блесокот на пистите. Филмот, според Винокур, ја носи „тивката отпорност“ како главен тон: една борба што не вреска, туку трае.
Говорејќи за соработката со Џоли, Винокур нагласува дека сакала да ја покаже „кревкоста што се крие зад моќта“ на актерката. Таа додава дека Џоли веднаш пронашла лична врска со приказната поради семејната историја со рак на дојка, како и сопствената превентивна двојна мастектомија. Режисерката посочува и дека Џоли целосно се нурнала во ликот и, за потребите на улогата, учела француски – јазик што дополнително ја врзува хероината со градот и културниот контекст на филмот.
„Couture“ е замислен како филм со „видливи шавови“ – колажна структура во која кадрите одекнуваат едни во други, а темата за „шевовите“ се прелева од модата во медицината, од кројот во хируршката прецизност. Во таа паралела, Винокур ја гради идејата дека телото и животот се нешто што понекогаш мора да се преправи за да може повторно да се оди напред.
