Интервју на Петар Богојески, претседател на УЕФМ и еден од претставниците на Македонски Концепт за Faktor.bg, објави политика.ком.мк.
Што претставува новиот македонизам, која е вистината, која треба да биде откриена преку него?
Македонизмот e најсилното оружје против србизацијата на Македонија, а тоа Бугарија одбива да го види. Затоа јас истакнувам дека вистината не е пријатна за Бугарија, која е заглавена во живковизмот и упорно ги повторува истите стари тези, истите стари грешки, како што е случајот со Рамковната позиција или со изјавата на БАН за македонскиот јазик. Од друга страна, добро е што конечно имаме официјален став на државата Бугарија, без разлика што е сличен на оној од времето на болшевичката бугарска влада. Работите не се сјајни ниту во Македонија. Но не постои нов македонизам. И не смее да постои. Промоција на било кој нов македонизам е катастрофа за Македонија. Постојат само изгубени политичари кои најавуваат повторна промоција на „македонизмот“, а не разбираат што тоа значи. Не разбираат што тоа промовираат. Тоа се генерално болшевици на политичката сцена во Македонија, кои во овој момент се најмногу сконцентрирани во „советскиот блок“ на ВМРО ДПМНЕ, предводен од господин Мицкоски, госпоѓа Силјановска – Давкова, господата Геровски и Неделковски. Под будното око на почитуваниот господин Груевски, секако. Но и СДСМ не е имун на тоа, и таму има премногу болшевици. На многу важни позиции во таа партија и на државни позиции, промовирани од владеачката коалиција. Секако и во „албанскиот блок“ на политички партии. Процесот на демократизација на општеството нужно ќе дојде. Сакале тоа, старите структури да се случи или не. За жал, тие структури се во дирекна корелација со старите структури во Бугарија и заедно со заеднички сили се обидуваат да ја попречат таа демократизација, без која не е можна толку посакуваната објективизација на историјата.
Имам впечаток дека одредени кругови во Бугарија, уживаат во улогата да не понижуваат нас Македонците од Македонија, со желба да ги излечат сопствените комплекси од СССР и Југославија. Крајно нечесно е комплексите на бугарската нација, да се лечат на грбот на македонската. Ние во Македонија сме жртви, а не џелати од минатото. А дел од бугарското општество, не покажува почит кон таа наша жртва и тоа што сме опстоиле како Македонци, а не сме станале Срби, цел век под тешко српско ропство, потешко од она на Отоманската Империја. При тоа секако не уживам во улогата на жртва и на барам сожалување од Бугарија. Само напоменувам, точно заради тоа, овој процес единствено изгуби златни години, а можеше да го задвижи реалното надминување на проблемот на македонизмот.
Сакам да напоменам дека македонизмот различно се подразбира во Македонија, од тоа во Бугарија. Кај нас македонизмот е доказ за постоење на македонски етност, кај Вас тоа е обратно, доказ за непостоење на македонски етнос. Од тука и големите недоразбирања по прашањето на македонизмот. Во суштина, иницијалната каписла на македонизмот како што Вие го подразбирате, стои во Бугарија, а не во Србија. За тоа мора да си ја прифатите вината и да не ја префрлате на нас во Македонија. Ние само ги трпиме последиците на старите грешки и непотребната ароганција на политичарите од Бугарија, кон нас Македонците. Истата таа ароганција која ја чувствувале македонските преродбеници и револуционери во минатото, јас ја чувствувам денес. Тоа е главната причина за појавата и постоењето на македонизмот, ќе повторам, на начинот на кој се поима во Република Бугарија. За жал не сум убеден дека таа ароганција ќе престане, а со тоа ќе престане и потребата од засилување или не дај Боже промоција на некаков нов македонизам.
Сега е потребна демократска политичка платформа која ќе го промовира и воспостави насилно прекинатиот историски континуитет во развојот на модерната политичка македонска нација. Насилно, преку жесток терор врз демократските сили во Македонија, кои генерално доаѓаа од историското ВМРО и чија идејата за создавање на Демократска и Независна Македонија под протекторат на САД и Англија, што била смртно забранета.
Како мислите, како може да се спроведе процесот на објективирање на историјата, и што е тоа, што гледаме дека Заедничката комисија за историја не успева да го направи?
ПРОЦЕСОТ НА ГРАДЕЊЕ НА СОВРЕМЕНА ГРАЃАНСКА НАЦИЈА, ТРЕБА ДА СЕ ОДВИВА ПАРАЛЕЛНО СО ПРОЦЕСОТ НА ОБЈЕКТИВИЗАЦИЈА НА ИСТОРИЈАТА. НЕ МЕНУВАЊЕ, СЕЧЕЊЕ И ЛЕПЕЊЕ НА ИСТОРИСКИ ФАКТИ ПОД ПРИТИСОК! ИСТОРИЈАТА Е НАША И ЗАДОЛЖИТЕЛНО ТРЕБА ДА ЈА ИЗУЧУВАМЕ ТАКВА КАКВА ШТО БИЛА.
Тоа ќе биде внатрешен процес во македонското општество, внатрешна дискусија за објективизација, со цел преродба, будење на нашето суштинско културно и историско наследство. Точно е дека тоа е болен процес, но тоа е единствен начин да ја победиме внатрешната криза на идентитетот и преку ново раѓање да станеме „камен кој си тежи на своето место“. Во таа смисла, македонската нација е политичка заедница на сите граѓани на македонската држава, при што секој од нив поединечно, како индивидуи, но и како дел од своите примарни етнички заедници, ќе учествуваат и ќе даваат сестран придонес во нејзиното устројување како компактен политички организам.
Темата за објективизирање на историјата во нашата држава, како внатрешна тема е отворена од голем број на интелектуалци, многу пред потпишувањето на Договорот за добрососедство и соработка помеѓу Република Бугарија и Република Македонија. Но моето чувство е дека по потпишувањето на Договорот, политичари кои имаат амбиции да се историчари и историчари со политички амбиции, темата „општа историја” ја претворија во меѓудржавен спор. Мора да разберат граѓаните во Бугарија дека никој од Македонија не им ја краде историјата, зашто таа историја на Македонија е и наша, македонска. Затоа зборуваме за заедничка историја, а не за македонска или бугарска. Ако сакате да зборуваме на тој начин, за тоа што е македонско, а што бугарско, тогаш дирекно ја исполнуваме желбата на Белград. Од таму доаѓа таа теза, дека нема зошто ние во Македонија да изучуваме нешто, за кое Бугарија тврди дека е само бугарско!!! Таа е најопасна теза и не води кон нови конфликти. Напротив, историјата на Македонија е македонска, а во неа животот го поклониле илјадници Бугари, а историјата на Бугарија е бугарска, но во неа животот го поклониле илјадници Македонци. Едноставно тоа е како предена волна. Не можеш да ја поделиш. Ако се обидеш, ќе ја скинеш. Ќе направиш „резил“! Е тоа го прават денес неумешните политичари, во обид да станат историчари, прават „резил“.
Но не е се така црно. Често читам и слушам глас на разумот, кој доаѓа од Бугарија. Десетици видни новинари, интелектуалци, автори, професори како Дечев и Минчев, многу граѓански активисти, го разбираат ова кое јас го говорам, даваат сигнали на разум и разбирање. Исто од Македонија имаме такви пројави на разум и разбирање. Тие е мостот преку кој ќе се поврзат македонското и бугарското општество. Нема тоа да бидат политичарите или некои „историски комисии“. Интелектуалците од двете страни на границата ќе ја завршат работата. Интелектуалци со силен персонален интегритет.
Јас и Македонски Концепт цврсто стоиме во поддршка на Договорот за добрососедство и соработка. Самиот термин ʺопшта историјаʺ ја исклучува можноста за крадење на историјата и таа не може да се смени, затоа што таа е таква каква што се случила независно од нас. Признавањето на НАШАТА историјa треба да биде засновано на факти и историски докази и без политизирање. Ако овој процес го бевме започнале порано, немаше да ни се случи безумната антиквизација и со голема веројатност користејќи ги историските факти за нашиот народ, немаше да бидеме доведени во ситуација да си го промениме името на државата. Задача на нас политичарите е само да го поддржуваме и поттикнуваме овој демократски процес, затоа што од него ќе излезе вистината кон која сите се стремиме.
Можеби е добро да размислуваме во насока на укинување на македонско – бугарската комисија за историја, зашто не гледам поента во нејзиното постоење, во услови кога бугарските претставници очекуваат за апсолутна да се прифати „нивната вистина“, без да се земат во предвид било кои аргументи од „македонската вистина“. Тоа да се замени со процес на публикување на историските факти во двете држави во оригинална форма, со што ќе се избегне обидот за наложување на ʺдржавните историографииʺ,па младите генерации нека учат историја од изворни историски докази. На тој начин од образовниот систем ќе излегуваат млади со критично мислење кои нема да подлегнуваат на ʺавторитетиʺ и ќе тежнеат кон пронаоѓање на историската вистина преку сведоштва и оригинални документи кои автентично ќе го доловат времето во кое твореле нашите историски личности како и идеите кои ги застапувале.Тоа може да го направи и истата комисија, само да и се модифицира мандатот во оваа насока. Многукратно бев запрашуван од политичари од Бугарија да ʺпризнаамʺ како каков се определувал Гоце Делчев, а од тоа зависела нашата идна соработка. Имајќи во предвид дека цврсто стојам зад реализацијата на Договорот за добрососедство и соработка, но и сум против политизацијата на ова прашање, се разбира не одговорив на ова прашање. Не дека немам свое мислење за ова прашање, но затоа што не сакам да наливам вода на силите кои работат против договорот и се против членството на Македонија во ЕУ и во НАТО.Така што, Македонски Концепт има решение за „Гоце Делчев“, но и за другите историски прашања. Гоце Делчев е просто Гоце Делчев, тоа што самиот го кажал за себе и самиот го направил за време на својот живот. Затоа предлагаме во образовниот систем во Македонија да се воведе Автобиографијата за Гоце Делчев од чирпанецот Пеју Јаворов. Со оглед на тоа што Пеју Јаворов е најблискиот соборец на Гоце Делчев, голем поддржувач на историското ВМРО, а подоцна и близок соборец на Тодор Александров-таткото на идејата за Независна Македонија, заслужува и тој да биде предложен за заедничко чествување.Дополнително како задолжителни лектири треба да бидат воведени и Автобиографијата на Григор Прличев, целокупната поезија на Рајко Жинзифов, браќата Миладинови, спомените на основачите и дејците на ВМРО, ʺБерлинскиот договорʺ од ресенчанецот Симеон Радев, Карнегиевата анкетна комисија за причините за балканските војни, но и ʺМакедонската борба” од Каравангелис – идеологот на антиквизацијата и други.Ете тоа е нашето решение. На тој начин предлагаме едно европско и демократско решение за спорот, со кој ќе се отвори нормална дискусија во општеството без политизирање. И најважното ќе ги ускратиме историските амбиции на некои политичари, кои ќе треба да ја насочат својата енергија во правец на конкретна соработка меѓу двете држави во сите сфери.
Тоа што со сигурност ќе претставува интерес за бугарската јавност е фактот што Македонски Концепт е поддржан и од голем број на македонски Бугари. Многумина од нив ги познавам лично. Тие се исклучителни македонски патриоти, професионално реализирани луѓе и сигурен сум дека тие ќе дадат свој придонес во реализирањето на Македонски Концепт, но и во објективизацијата на историјата. Во едно демократско општество, каде што има политичари од различно етничко потекло на нашата политичка сцена, неприфатливо е игнорирањето и недопуштањето на македонските Бугари политички да се пројават. Тие се Македонци, исто како и секој друг граѓанин на Македонија. Со истите граѓански права и обврски. Сите сме деца на Македонија. Постепено, терминот македонски треба да се подразбира како политички, државен идентитет. Во минатото сме немале држава и не сме биле во можност да промовираме државен идентитет. Денес имаме држава и тоа го можеме. Македонец е граѓанин на Република Македонија, без оглед на неговото етничко или религиозно потекло.
Тоа е главната причина зошто Македонски концепт е иновативен и добива широка поткрепа во македонското граѓанство. Дека сме на вистинскиот пат докажува и критиката која ја добивме од еден малцински лидер на македонските Срби, господин Иван Стоилковиќ кој е во коалиција со ВМРО-ДПМНЕ. Имено тој го повика својот коалиционен партнер – советскиот блок во ДПМНЕ во борба против ВМРО (Македонски Концепт) со песната ʺСпремте се спремте четнициʺ. Видно е дека господин Стоилковиќ го препознал историското ВМРО во Македонски Концепт. А на господин Мицкоски очигледно не му пречи да е под знамето на Јован Бабунски и Мицко Крстиќ во битката против ВМРО.
Сакам на крај на сите граѓани на Република Бугарија да Ви посакам среќни празници, да сте живи и здрави, а следната година многу поуспешни и на личен и на национален план. Јас сум православен христијан, па ќе си дозволам христијаните од Бугарија, во очи на Божик, да Ве поздравам со „Христос се роди, вистина се роди!“.
Текстот во целост на: Политика.ком.мк
