Скопје денеска го одбележува 13 Ноември, денот на ослободување на градот во Втората светска војна.
Да се биде слободен, значи до последен здив да се бориш за таа слобода што сакаш да ја живееш. Да се живее во слободен град, значи да бидеш подготвен да умреш за таа цел. Се чини дека постојано се бориме за слобода.
Денес можеби малку поинаква слобода од онаа што на 13 ноември 1944 година, пред 76 години, ја извојуваа нашите предци, виорејќи ги знамињата низ слободните улици на Скопје. Поинакви се борбите со кои се бореле тие тогаш и ние сега. Ослободителите се бореле против германските, бугарските, фашистички окупатори… Денес агресијата е со различна форма, но сепак со иста подјармувачка и асимилаторска тенденција, каде што се настојува да се деноминираат македонскиот народ, јазик и историја. Сепак, истрајноста, желбата за победа и посветеноста, исти како оние што ги манифестираа борците за слободно Скопје, се она што нѐ мотивира да истраеме и во овие битки и да излеземе посилни, помудри и, се разбира, како победници.
За ослободувањето на Скопје, кое беше солидно организирано и брането со сили од околу една дивизија, можеа да се заангажираат само 42. НО и 50. НО дивизија, и XVI бригада од Кумановската дивизија. 41. НО дивизија доби задача држејќи ги комуникациите во реонот на Градско, Криволок, Кавадарци, Плетвар, да ја затвори долината на Вардар и со тоа да ги заштити од дејството на Германците по тој правец операциите на 49. НО дивизија во правецот на Битола, како и операциите на 42. и 50. НО дивизија во битката за Скопје, и најпосле да послужи како резерва на Главниот штаб на НОв и пО на Македонија. Оттука 41. НО дивизија можеше да се употреби за 2-3 дневен марш, спрема Битола, како поддршка за 49. дивизија спрема Кичево, за да го осигура евентуално бокот во време на нападот на Скопје од дејството на балистите од Западна Македонија (на овој правец подоцна беше и употребена), како и спрема Скопје за експлоатација на успехот на 42. и 50. НО дивизија.
