Ги исплакав сите деца, а сега го плачам и моето, вели скопјанката Сања Тодоровска, која како мајка се труди да го направи невозможното за нејзината петгодишна ќерка Елеонора, која, за жал, боледува од многу ретка болест- леукодистрофија. Трета година по ред Тодоровски ги отвораат вратите од болниците за да се обидат колку што е можно и помогнат на нивната ќеркичка, која иако се родила како здраво и право бебе, сепак, сега се бори за живот.
ММС ја контактираше Сања, која ја раскажа голготата низ која поминуваат за да најдат лек и на Елеонора и го олеснат животот, бидејќи како родители не можат да гледаат како им се мачи детето. Но, за тоа се потребни средства, кои тие веќе ги немаат бидејќи за овие години, со оглед на нашиот стандард, тоа што го имале сочувано го потрошиле.
-Никогаш не знае човек што ќе го снајде во животот. Искрено, како медицинска сестра кога ќе ми донесеа дете болно од церебрална парализа викав Господи мајка вакво нешто да не доживее, не дај Боже. Сите деца ги исплакав, нема дете кое не сум го исплакала, таков тип сум. И сега велам на цело плачење и страв и на толку луѓе што сум помогнала, зошто ова ми се случува. Само еден Господ знае. И не ми се случува ова само на мене, се случува на цело семејство, а најмногу на Елеонора, на неа и е најтешко. Маката е нејзина, а ние покрај неа.
Ова е болест на цело семејство, навистина. Сега само се надеваме, бидејќи немаме друг избор. Цела надеж ни е само на матичните клетки дека колку толку ќе и помогнат. Никој не може да гарантира дека ќе се врати како што била ама дека може да има подобрување-да. Има луѓе на кои многу им помогнале матичните клетки. Со Божја помош и чудо се може да се случи. Должност на нас како родители ни е да се обидеме се, затоа и бараме помош, ни рече тажно Сања.
