„Ќотекот не е метод на воспитување, туку извор на насилство.“ Со ваква директна порака професорката по македонски јазик Татјана Алексиќ реагира на сè почестите случаи на агресија кај младите, посочувајќи дека корените најчесто се наоѓаат во семејството.
Таа потсетува дека во биографиите на голем број криминалци, ретроспективно се анализираат токму детството и односите со родителите, нагласувајќи дека насилството, било физичко или психолошко, остава трајни последици.
„Почитувањето не се изнудува преку страв и закани, туку преку личен пример и многу тивко“, пишува Алексиќ, додавајќи дека децата кои удираат често се деца кои претходно биле изложени на агресија – дома, во градинка или преку содржини што ги гледаат.
Според неа, проблемот не е само во родителството, туку и во средината во која растат децата – од агресивни видео игри до насилни содржини што можат да влијаат врз нивното однесување.
„Разумно, емотивно стабилно воспитано дете нема потреба од ‘воспитни’ за да научи што е почит“, истакнува таа.
Професорката предупредува дека на 16-годишна возраст веќе е доцна за суштинско воспитување, но не и за институционален третман кога системот и семејството потфрлиле.
„Најсложениот животен процес е да воспитуваш деца. Единствената повратна инвестиција ни се тие“, наведува Алексиќ.
Во пораката испратена по повод 1 Мај, таа подвлекува дека трудот вложен во воспитувањето е највредната работа, но и дека општеството мора да има јасна граница.
„Не треба да се тепаат, треба да се почитуваат. Удрете по вашата фрустрација, но не и по најранливите. А за деца насилници – строги закони, без протекции“, порачува таа.
Нејзиниот став е јасен: рајот не е место за насилство, а мирот во општеството почнува од домот.