Детството не е само низа спомени, туку темел врз кој подоцна ги градиме довербата, самопочитта и начинот на кој се врзуваме за другите. Кога детето често е оставено да „се снајде само“, тоа понекогаш развива однесувања што изгледаат како зрелост и самостојност, но внатре носат чувство на невидливост, несигурност и недостиг од емоционална сигурност.
Психолозите и советниците предупредуваат дека ваквата рана осаменост може да остави долготрајна трага: не како пресуда за иднината, туку како модел што се повторува сè додека не се препознае и не се промени. Во продолжение се издвојуваат девет особини кои почесто се среќаваат кај луѓе што како деца биле емоционално занемарени или предолго оставани сами.
Чувство дека не заслужуваат љубов – кога емоционалните потреби биле игнорирани, детето може да порасне со сомнеж во сопствената вредност и со тешкотија да поверува дека е сакано „без услови“.
Емоционална отупеност – како одбранбен механизам, потиснувањето на чувствата може да помогне во детството, но подоцна ја отежнува блискоста и искреното изразување емоции.
Страв дека се товар за другите – многумина се воздржуваат да побараат поддршка, убедени дека ќе бидат одбиени или дека „пречкаат“.
Проблеми со поставување граници – или границите се речиси непостоечки, или се премногу крути; и во двата случаи, човекот тешко наоѓа здрава мера меѓу блискост и само-заштита.
Склоност кон нестабилни врски – недостигот од рана сигурност може да донесе недоверба, страв од напуштање или, обратно, повлекување кога односот станува стабилен.
Тешко донесување одлуки – без насока и поткрепа во детството, се развива сомнеж во сопствената проценка и прекумерно потпирање на туѓо мислење.
Хронична осаменост – чувството на осаменост може да остане и во зрелоста, дури и кога лицето е опкружено со луѓе, затоа што блискоста не се доживува како безбедна.
Нелагодност да се потпрат на други – раната „хипер-независност“ лесно преминува во изолација; прифаќањето помош се доживува како слабост, а не како нормална размена во односите.
Тешкотии во разбирање на сопствениот идентитет – кога недостига квалитетна интеракција со родителите, детето може потешко да изгради јасна слика за себе и подоцна да бара потврда однадвор.