Епископот Партениј, игумен на Бигорскиот манастир, сподели лично сведоштво за почетоците на неговата духовна служба, кога, како што вели, храмот бил речиси празен, а денес е исполнет со верници.
Тој се присети на првиот Велики Петок, кога во црквата имало само неколкумина верници, меѓу кои и неговата мајка.
„Со голема ревност се трудев да го извршам целото богослужение според типикот… Службите беа многу долги, а уморот – неизбежен“, раскажува Партениј.
Во тие моменти, неговата мајка му укажувала да ги скрати службите поради малата посетеност и заморот.
„Отче, Господ знае дека сакаш сè да испееш… ама нема кој да те слуша, нема луѓе в црква“, му велела таа.
Сепак, Партениј вели дека уште тогаш, гледајќи од олтарот, во срцето ја имал визијата за преполн храм.
„Господи, дај по неколку години овој храм да биде исполнет со луѓе“, се молел.
Денес, како што истакнува, таа молитва се исполнила.
„Тоа е моето најголемо богатство. Не барав ништо друго – барав да има монаси, да има вистински верници, да се полнат црквите низ нашата Татковина“, порачува епископот Партениј.
Неговото сведоштво доаѓа како порака за истрајноста во верата и надежта дека духовниот живот може да се обнови, дури и кога почнува од празен храм.
