Овој Ролан Гарос е специфичен по многу нешта. Дури и да го исклучиме чудесниот случај на Новак Ѓоковиќ, факт е дека одамна не сме имале „поотворен“ Грен слем, а српскиот ас го направи уште поневеројатен.
Во моментов нема јасен фаворит, а групата потенцијални освојувачи на Ролан Гарос одамна не е поголема. Всушност, многумина би им дале повеќе шанси на оние кои се уште не ја почувствувале таа сладост, како што се Александар Зверев, Каспер Руд или Стефанос Циципас. Сепак, Ѓоковиќ и Рафаел Надал никогаш не треба да бидат отпишани.
Самиот Ѓоковиќ се наоѓа на несекојдневен пресврт, а изгледа и самиот не донел вистинска одлука што треба да прави. Уште порано изјави дека нема да брза со изборот на тренер, но малкумина очекуваа дека по 20-годишна кариера во Париз, за првпат ќе игра без тренер. Секако, вака стојат работите во моментов, а се уште постои можност Ненад Зимоњиќ да се појави во Париз, но симптоматично е што го немаше на првиот тренинг.
Српскиот тенисер не успеа да ја пронајде вистинската форма откако пропушти три нерешени меча против Јаник Синер и титулата е многу потребна. Кога на тоа ќе се додаде разделбата со многу членови на стручниот штаб (речиси целосна промена), станува јасно дека ќе биде неопходно добрите резултати да потврдат нова фаза во еволуцијата на најдобриот тенисер досега.
Сепак, отсуството на тренер отежнува многу логистички задачи, тоа значи дека нема дебата за тактиката, но и дека нема обезбедување и некој со кој можете да ја споделите вашата фрустрација. Сето тоа во помала или поголема мера им треба на најдобрите кои некогаш држеле рекет.
Ќе се појави ли на крајот Зимоњиќ?
