Некои луѓе многу тешко бараат помош, дури и кога се соочуваат со сериозни проблеми. Наместо да им се доверат на блиските, тие избираат сами да се справуваат со сè, стравувајќи дека ќе бидат товар за другите.
Психолозите објаснуваат дека ваквото однесување често има корени во детството, кога детето несвесно учи дека неговите потреби се помалку важни од потребите на другите.
Еден од најчестите примери е кога емоционалните потреби на детето биле занемарувани. Во такви случаи, детето учи дека барањето помош создава проблеми, па како возрасен човек станува претерано независно и тешко прифаќа поддршка.
Сличен ефект има и постојаното пофалување на децата затоа што се „мирни“ и „не бараат ништо“. Со текот на времето, тие почнуваат да веруваат дека вредат само ако не ги оптоваруваат другите.
Психолозите посочуваат дека и децата кои биле воспитувани да ги потиснуваат тагата, лутината или другите емоции, како возрасни тешко се отвораат и често чувствуваат вина кога зборуваат за своите проблеми.
Дополнително, оние кои уште од мали преземале грижа за родителите, браќата, сестрите или домот, честопати израснуваат во луѓе кои секогаш им помагаат на другите, но ретко признаваат дека и самите имаат потреба од помош.
Честите критики поради грешки, како и љубовта што зависела од успехот или „доброто однесување“, исто така можат да остават долгорочни последици. Таквите луѓе во зрелоста често се плашат дека ќе ги разочараат другите, претерано се преиспитуваат и тешко прифаќаат поддршка или комплименти.
Според психолозите, преку здрави односи и поголемо сочувство кон себеси, можно е постепено да се надмине ова чувство и да се прифати дека барањето помош не е слабост, туку нормален дел од грижата за сопственото ментално здравје.
