Кога детето фрла играчки, одговара дрско или доживува испад без очигледна причина, родителите често тоа го доживуваат како лошо однесување. Но, експертите велат дека зад ваквите реакции многу често се кријат емоции и потреби што детето не знае поинаку да ги изрази.
Децата ретко умеат јасно да кажат дека се преоптоварени, тажни, исклучени или дека им треба помош. Наместо со зборови, тие комуницираат преку однесувањето.
Една од најчестите причини е емоционалната преоптовареност. Премногу бучава, промена на рутина, замор или глад може да предизвикаат бурна реакција кај детето.
Понекогаш зад непослушноста стои потребата за внимание. Децата што постојано прекинуваат, прават проблеми или намерно ги кршат правилата, често само бараат да бидат забележани и вклучени.
Експертите посочуваат дека децата чувствуваат лутина, страв, љубомора и разочарување многу пред да научат да ги именуваат тие емоции. Затоа, чувствата често се изразуваат преку викање, повлекување или агресивно однесување.
Отпорот и инаетот понекогаш се и знак на чувство на немоќ. Кога децата немаат чувство дека имаат избор или контрола, тие реагираат со спротивставување.
Причина може да биде и нешто сосема едноставно – замор, глад или болест. Уморно или гладно дете потешко ги контролира емоциите и реакциите.
Психолозите нагласуваат дека сигурноста за детето не значи само физичка безбедност, туку и мирна атмосфера, предвидливост и стабилни граници.
Според нив, зад повеќето форми на „лошо однесување“ не стои „лошо дете“, туку дете со неисполнета потреба, силна емоција или вештина што сè уште не ја научило.
