Многу родители стравуваат дека со влегувањето на децата во тинејџерските години неизбежно ќе следуваат конфликти, оддалечување и нарушен однос. Сепак, експертите посочуваат дека иако напнатоста е честа, таа не е знак дека тинејџерите ги отфрлаат своите родители, туку е природен дел од процесот на созревање.
Според порталот Psychology Today, постојат четири главни причини поради кои тинејџерите потешко одржуваат близок однос со родителите.
Првата е нивната силна потреба за самостојност и оставање сопствен белег. Во овој период младите сакаат да носат сопствени одлуки и често ги доживуваат правилата како ограничување.
Втората причина е недостатокот на јасни насоки за преминот од детство во зрелост. За разлика од многу традиционални општества, денес младите ретко имаат обреди или јасни знаци што го означуваат влегувањето во светот на возрасните.
Третиот предизвик е потрагата по сопствениот идентитет. Тинејџерските години се време кога младите ги откриваат своите вредности, способности и интереси, а поддршката од родителите може да им помогне да изградат посигурна слика за себе.
Четвртата причина е потребата да го преиспитуваат авторитетот. Експертите објаснуваат дека тоа не мора да значи бунт, туку обид да ги разберат правилата и вредностите што дотогаш ги прифаќале без многу прашања.
Психолозите нагласуваат дека улогата на родителот во адолесценцијата постепено се менува – од некој што управува со детето, во ментор кој нуди поддршка, поставува јасни граници и гради однос заснован на доверба и разговор.
„Целта не е само да се преживеат тинејџерските години, туку да ѝ се помогне на младата личност посигурно и позрело да зачекори во зрелоста“, посочуваат експертите.
