Францускиот претседател Емануел Макрон следи вешта комуникациска стратегија. Со истовременото објавување на неговиот повик за реанимација на Европа во 28 весници, тој ја одреди европската политичка дебата во следните неколку дена. За визиите на Микрон се зборува насекаде, барем меѓу оние Европејци кои уште читаат весници. Но, прашање е дали на тој начин ќе допре до „гневните“ граѓани кои во Франција носат жолти елеци, а во Велика Британија ги веат знамињата на Брегзит.
Но, тој барем нешто нуди и покажува амбициозни цели, за разлика од други политичари во Европа, како германската канцеларка Ангела Меркел која порадо се повлекува, или унгарскиот премиер и италијанскиот министер за внатрешни работи, кои проповедаат суморен национализам. Пред хаотичниот обид на Британците да ја напуштат Унијата, францускиот претседател нуди противнацрт – ренесана на, според негово мислење, загрозената Европа.
Делумно веќе познато, делумно радикално
Предлозите делумно се веќе познати од порано, како на пример – заедничката заштита на надворешните граници на ЕУ; но делумно и радикални, како оној за заедничко ориентирање на сите политички сили во борбата против климатски промени. Макрон истовремено сугерира воспоставување цела низа нови институции: од една малку реалистична агенција за заштита на демократијата, до инвестициона банка за прашања околу климата, која можеби би имала поголеми шанси за имплементација. Макрон пред 18 месеци одржа говор во кој изнесе цел каталог барања, за кои само за некои постојат изгледи да бидат остварени, иако многу бавно, како на пример заеднички буџет на еврозоната.
Емануел Макрон се гледа себеси во улога на брз мислител. Вториот дел од француско-германскиот тандем, германската канцеларка Ангела Меркел, има улога на разумен реалист, која визиите ги редуцира на она што е остварливо. Но Макрон, кого го притискаат проблеми на внатрешнополитички план, нема веќе трпение да чека на Меркел. Тој јурнува напред, а таа ќе го следи со одолговлекување. Навистина, двајцата најважни еропски политичари тукушто во јануари во новата Ахенска спогодба го фалеа заедничкото движење нанапред на европско ниво, но практичната политика изгледа малку поинаку.
Повеќе на Дојче Веле