Во околу 3,5 милиони документи објавени од Министерство за правда на САД се наоѓаат и сведоштва на жртвите на Џефри Епстајн, вклучително и лични дневници, приватни пораки и записници од правни разговори. Еден од дневничките записи ја сумира содржината со зборовите: „Сѐ е ужас.“
Документите содржат искази од жени чии имиња се променети. Во еден албум, наречен „Лорен“, се опишуваат средби со Епстајн од периодот околу 2007 година, со детали за патувања и лични размислувања за нивниот однос.
Во полициски транскрипти од 2005 година, „Шарлот“ сведочи дека имала 17 години кога првпат отишла во резиденцијата на Епстајн во Палм Бич. Таа опишува дека била повикана да му даде масажа и дека ѝ нудел повеќе пари за да се соблече или за сексуални односи. Според исказот, одбивала такви понуди, но сепак неколкупати се враќала, по што стравот станал доминантен фактор.
Друг дневник, потпишан како „Кимберли“, содржи емоционални и болни записи од периодот меѓу 2001 и 2004 година. Во нив се опишуваат патувања, притисоци и чувства на исцрпеност и загубеност. Во записите се споменуваат и наводни трауматични искуства поврзани со бремености и медицински постапки, како и страв и чувство на заробеност.
Во белешки од сведочење дадено во 2019 година, „Рејчел“ опишува дека имала 13 години кога првпат ги запознала Епстајн и неговата соработничка Гислејн Максвел. Таа наведува дека била поканувана на патувања, шопинг и средби, без да биде свесна за поширокиот контекст и за постоењето на други девојки. Според нејзиниот исказ, дури по апсењето на Епстајн во 2008 година дознала дека не била единствена.
Документите откриваат и детали за наводни обиди за манипулација и регрутација, како и комуникации во кои Епстајн наводно тврдел дека некои од девојките „нема да зборуваат“.
