Жељко Самарџиќ за локалните медиуми изјави дека во 1992 година едвај се спасил жив кога избила војната во Мостар.
- Изгледаше ужасно, мислевме дека ситуацијата ќе се подобри. Најмалку се очекуваше дека ќе има војна во Босна, луѓето се сакаа во Мостар, живеат луѓе од различни националности. За мене тоа беше пред 30 години и е зад мене, но некои работи многу ме повредуваат. Многу луѓе немаа шанса да живеат и тоа е голема неправда - се присети Жељко.
Пејачот изјавил дека бил тешко ранет за време на војната бидејќи куршум го погодил меѓу левиот колк и кичмата.
- Ја имав несреќата да бидам прилично тешко ранет. Татко ми често ми велеше тогаш не знаеш што е војна, што е тенкови, не излегувај од подрум. Бев млад, скокам да им помогнам на сите бидејќи имаше многу ранети и само ме погоди тој куршум, тој залутан куршум на тенкот. Го видов како оди кон мене, почнав да се фрлам на страна. Ме удри по левиот колк и ме удри во долниот дел на кичмата. Кога дојдов на Воено-медицинската академија ми рекоа дека Господ ме погледнал, да можеме да избереме каде да не погоди за да има најмала штета, тоа е местото - рече Самарџиќ.
Пејачот по војната дошол во Белград без пари и го започнал животот од почеток. Вели дека ќе му биде вечно благодарен на Белград за сета љубов што ја доживеал во тој град.
- Белград ме фасцинираше. За мене тоа е најубавиот град на цел свет, таму ми се случиле најубавите работи. Го сакам мојот роден град Мостар, но до крајот на животот ќе му бидам благодарен на Белград што има љубов кон мене кога ми беше најпотребна - изјави пејачот за српски „Курир“.
