Многу родители веруваат дека строгите правила, дисциплината и високите очекувања се единствениот пат до успешно и воспитано дете. Но, психолозите предупредуваат дека претераната строгост може да остави долгорочни емоционални последици кај децата.
Уште во шеесеттите години, психологинката Дајана Баумринд истражувала како авторитарниот стил на воспитување влијае врз децата. Нејзините истражувања покажале дека децата воспитувани во премногу строги семејства често растат во личности кои однадвор изгледаат послушни, но внатрешно се несигурни и емоционално затворени.
Според психолозите, овие деца во зрелоста често постојано бараат одобрување од другите, тешко ги изразуваат своите чувства и имаат проблеми со поставување граници.
Во семејства со претерана строгост, комуникацијата најчесто е еднонасочна – родителите зборуваат, а децата слушаат. Со текот на времето, децата престануваат да го искажуваат сопственото мислење од страв од казна или критика.
Психолозите предупредуваат и дека недостатокот на емоционална поддршка може да создаде чувство на осаменост, иако детето има обезбедени сите материјални услови. Поради тоа, некои луѓе подоцна во животот стануваат претерано зависни од партнерите или постојано бараат внимание и потврда од околината.
Како знаци на престрого родителство се наведуваат:
недозволување детето да поставува прашања или да се спротивстави,
постојани казни за секоја грешка,
игнорирање на емоциите на детето,
претерана контрола врз пријателствата и активностите,
барање исклучиво високи оценки без пофалба за трудот,
постојани критики без покажување нежност и поддршка.
Психолозите нагласуваат дека дисциплината е важна, но дека здравото воспитување бара рамнотежа меѓу правилата, довербата, комуникацијата и емоционалната сигурност.
