Никој не е целосно без страв, но начинот на кој се справуваме со предизвиците често зависи од воспитувањето и поддршката што сме ја добиле во детството. Според психолозите, луѓето кои пораснале со родители кои ги учеле на самодоверба, отпорност и здрав однос кон емоциите, полесно се справуваат со многу животни ситуации.
Една од работите од кои не се плашат е да побараат помош. Тие знаат дека потпирањето на другите не е знак на слабост, туку дел од здравите односи.
Не се плашат ниту од ранливоста и покажувањето емоции. Психолозите посочуваат дека децата кои растат во средина каде што чувствата се прифатени, подоцна полесно градат блиски и искрени односи.
Ваквите луѓе полесно се соочуваат и со непријатните емоции, бидејќи научиле дека прифаќањето на чувствата е важен дел од емоционалната зрелост.
Тие не бегаат од промени и неизвесност, подготвени се да учат нови работи и не се плашат да признаат дека не знаат сè. Наместо како закана, новите искуства ги доживуваат како можност за личен раст.
Стравот од неуспех, исто така, помалку ги ограничува. Наместо доказ за сопствена неспособност, неуспехот го гледаат како лекција и чекор поблиску до успехот.
Луѓето со вакво воспитување знаат да кажат и „не“ кога е потребно, поставуваат здрави граници и го штитат своето време и енергија.
Покрај тоа, полесно преземаат одговорност за своите постапки и не избегнуваат предизвици, бидејќи уште од мали биле охрабрувани самостојно да решаваат проблеми.
Тие подобро се справуваат и со одбивањето, бидејќи нивната самодоверба не зависи исклучиво од туѓото одобрување.
Конечно, не се плашат да пуштат нешто што повеќе не им служи – било да станува збор за однос, навика или животна ситуација. Способноста да се продолжи понатаму, според психолозите, е една од најважните животни вештини што се градат преку здраво и поддржувачко воспитување.
