Односот меѓу родителите и децата во тинејџерските години често се менува, а комуникацијата може да стане потешка. Во обид да им помогнат на своите деца да се отворат, родителите понекогаш прават грешка што има спротивен ефект – зборуваат премногу и не оставаат доволно простор за одговор.
Детскиот психијатар д-р Вило Џенкинс посочува дека постои важна разлика меѓу разговор и држење лекција.
„Ако вие зборувате најмногу, веројатно не разговарате со тинејџерот. Тоа се вика проповед“, вели Џенкинс.
Според неа, целта треба да биде тинејџерот да зборува повеќе од родителот. На тој начин родителот може подобро да разбере што мисли и чувствува детето, а тинејџерот да почувствува дека навистина е слушнат.
Советот е едноставен: разговорот да започне со прашање, потоа родителот да направи пауза и навистина да го слуша одговорот.
Наместо веднаш да се нудат решенија, терапевтите советуваат родителите најпрво да покажат разбирање и да му се заблагодарат на детето што споделило нешто со нив. Отворени прашања како „Како си во последно време?“ или „Како се чувствуваш во врска со училиштето, пријателите или животот воопшто?“ можат да бидат добар почеток.
Експертите нагласуваат дека успешниот родител не е оној кој секогаш има решение, туку оној кој може да остане смирен кога ќе се појави проблем, да ги признае сопствените грешки и да поставува граници со љубов, а не со страв.
Важно е и создавањето безбедна средина во која тинејџерот нема да чувствува притисок дека мора веднаш да се отвори. Понекогаш целта не е детето веднаш да ги сподели сите свои проблеми, туку да знае дека не е само и дека родителот е личност на која може да се потпре.
Довербата, велат терапевтите, не се создава со еден голем разговор. Таа се гради постепено, преку секојдневните мали моменти во кои детето гледа дека родителот навистина слуша, разбира и е тука за него.
