Православните верници денеска го празнуваат Успението на Пресвета Богородица, во народот познато како Голема Богородица – еден од најзначајните празници посветени на Божјата Мајка и еден од најпочитуваните датуми во православниот календар.
Празникот го одбележува крајот на земниот живот на Пресвета Богородица, но во православната традиција не се доживува како ден на жалост, туку како празник на преминот кон вечниот живот и духовната надеж.
Токму затоа Успението има особено место во христијанското предание – како празник што ја истакнува смртта не како конечен крај, туку како премин и исполнување на верата во вечниот живот.
Според црковното предание, Пресвета Богородица последните години од својот живот ги минувала во молитва и духовна посветеност. Пред нејзиното упокојување, како што учи православната традиција, била известена дека се приближува крајот на нејзиниот земен живот.
На празникот му претходи двонеделниот Богородичен пост, еден од поважните пости во православието, преку кој верниците духовно се подготвуваат за празнувањето.
Денеска во храмовите и манастирите посветени на Пресвета Богородица се служат свечени литургии, а верниците се собираат на молитва, палат свеќи и се молат за здравје, мир, семејна благосостојба и заштита.
Во Македонија, Голема Богородица има и силно место во народната традиција. Во повеќе населени места празникот се одбележува како храмова или селска слава, со собири, литургии и традиционални прослави.
Особено посетени се манастирите и црквите што го носат името на Пресвета Богородица, каде верниците традиционално доаѓаат уште од раните утрински часови.
Почитта кон Богородица во православието е длабоко вкоренета во духовниот живот, а верниците ја сметаат за застапничка, утешителка и заштитничка на семејството, мајките и децата.
Голема Богородица затоа не е само голем црковен празник, туку и ден со силна духовна, семејна и народна симболика – ден на молитва, благодарност и надеж.
