Израелската војска уништува цели села во Либан. Додека светот внимателно брои жртви и километри фронт, на југот од Либан се случува нешто уште подлабоко и пострашно, систематско бришење на цели населени места од мапата. Не колатерална штета. Не изолиран инцидент. Туку метод.
Со далечински активирани експлозии, куќите се минираат, ред по ред, како да не станува збор за домови, туку за непотребен вишок бетон. Снимките што ги објавуваат Израелските одбранбени сили не се демант, туку потврда: уништувањето е системско.
Официјалното образложение на Израел е познато: тука наводно постоела инфраструктура на Хезболах, тунели, воени позиции скриени меѓу цивилни објекти. Но, прашањето не е дали постојат цели. Прашањето е дали целите го оправдуваат бришењето на цели села.
Организации како Human Rights Watch предупредуваат на можен воен злостор, на намерно уништување на цивилна имотна структура без јасна воена неопходност. И тоа не е правна финеса. Тоа е линија што, кога ќе се премине, значи дека војната повеќе не прави разлика меѓу борец и дом.
Изјавите на Израел, кој повикува на уништување на „сите куќи“ во пограничните области, само ја разголуваат суштината: ова не е само воена операција. Ова е стратегија на „чистење“ простор.
А цената? Не се само урнати ѕидови. Тоа се избришани животи. Продавници, семејства, спомени – сведени на прашина за неколку секунди. Како што сведочи еден жител, „сè е избришано“. И токму во таа реченица се содржи вистината што ниту една воена доктрина не може да ја оправда.
Зашто, кога безбедноста се гради врз рушевини од туѓи домови, прашањето веќе не е кој ќе победи – туку што ќе остане.
