По смртта на Ивана и Катја сизифовски напор е да зборувам за закони за заштита и превенција од семејно насилство, рече претседателката Гордана Сиљановска – Давкова, на собраниска седница посветена на 8 Март Денот на жената.
Долго се думав, дали има смисла да зборувам, по страотното банализирање на злото наречено семејно насилство до степен на фемицид. Во траурна атмосфера по смртта на Ивана и Катја, Сизифовски напори да потсетувам на женската историска борба за еднаквост за цивилизациски стандарди, за конвенции, за резолуции, за закони за превенција и заштита од семејно насилство, па дури и за измени на кривичниот законик. Зошто? Правниот илузионизам, дека нормата ги решава напластените и хронични проблеми, со длабоки корени во патријархалната и парохијалната култура, не култура, јас велам, жилавата традиција, маскулинизираната политика, жедна за супериорност и победа, што изродува војни, чии најчести жртви се невините жени и деца.
Тешко е секој 8 март да броиме нови жртви, да презентираме апдејтирани статистики, да дебатираме за политики, да усвојуваме стратегии посочувајќи ги речиси истите проблеми, презентирајќи брутални податоци, предлагајќи претходно предложени предлози, но непревземени мерки и активности.
И овој 8 март непосредно по несватливата смрт на Ивана и Катја, тешко ми е да го доживеам како ден на жената. Симболиката на празникот како да се губи во мракот на суровата непојмлива и неприфатлива реалност.
Пред сите нас е фундаменталното прашање: а особено за мене, дали навистина животот е неприкосновен, како што гарантира членот 10 од Уставот, дали ова важи за Рамајана, за Росица, за Ивана и за малата Каја, прашувам, шокира фактот дека во 2025 имало 4.745 пријави за семејно насилство и 6 случаи на убиство, а за 2 месеци во 2026 веќе 4 случаи на фемицид. Овие алармантни бројки се слика на општество во коешто е загрозено основното човеково право, правото на живот. Не цитирам статистика, туку нотирам пораст на институционалната превенција и на навремената, односно ненавремената акција. Да потсетам, зад бројките се кријат животни приказни, семејни трагедии, неостварени соништа, и животи.
Мислам дека клучен момент е оној на пријавувањето, ако жената се соочи со човек кој ѝ влева разбирање, поддршка, сигурност и надеж, таа ќе се охрабри да се избори за себе, ама ако биде пречекана од профил за кој навредувањето и тепањето се дел од животот, од заедничкиот живот, ќе се посомнева во ефектите од превземениот чекор и, за жал, ќе трпи.“, изјави претседателката.
