По апсењето на венецуелскиот лидер Николас Мадуро, светската јавност интензивно го анализира настанот и неговите можни последици врз регионалната и глобалната политика.
По неколку дена, јасно е дека станувало збор за прецизно испланирана операција чија главна цел била приведување на Мадуро и неговата сопруга. Операцијата беше спроведена без класична копнена инвазија и без нанесување сериозна воена штета на Венецуела.
Руски–американски договор?
Паралелно со шпекулациите дека Мадуро бил „предаден“, се појави и тезата за можен глобален договор меѓу САД и Руската Федерација – според кој Москва наводно му ја препушта Венецуела на Вашингтон, во замена за поголемо влијание врз Украина. Иако за ова нема никаква официјална потврда, анализите упатуваат на тоа дека операцијата негативно се одрази врз односите меѓу САД и Русија.
Венецуела со години беше еден од најважните сојузници на Москва во Латинска Америка, со милијарди долари вложени во енергетски и воени проекти. Кремљ ја осуди американската интервенција како „акт на агресија“ и побара итен состанок на Советот за безбедност на ОН.
Киев нема причина за задоволство
Истовремено, оваа акција дополнително ги усложни глобалните односи и им даде аргументи на државите кои ја гледаат Русија – а сè повеќе и Кина – како противтежа на американското влијание. Можно е настанот дополнително да ја охрабри Москва да остане цврста во својата политика кон Украина.
Од украинска перспектива, Киев тешко може да биде задоволен од потегот на Вашингтон. Повторно станува збор за нарушување на меѓународното право – аргумент на кој токму Украина и западните земји постојано се повикуваат. Иако ситуациите во Венецуела и Украина не се споредливи, сликата што се испраќа во светот ја прави борбата на Киев за почитување на меѓународниот поредок уште покомплицирана.
