Израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху реши да оди до крај – и да го припои целиот Појас Газа, без оглед на жестокото противење од врвот на сопствената армија. Генералот Ејал Замир, началник на Генералштабот на Израелските одбранбени сили (IDF), му се спротистави на планот со остра забелешка: „Ова е стапица за IDF“.
Но, наместо аргументи и анализа, следуваше напад од – синот на премиерот. Јаир Нетанјаху го обвини генералот Замир дека стои зад „побуна и обид за воен удар како од банана-држава во Латинска Америка од 70-тите“. Настрана од вулгарноста на нападот, јасно е дека тензиите не се само во Газа – туку и во Тел Авив.
Официјално, IDF веќе контролира околу 75% од територијата на Појасот Газа. Според планот на Нетанјаху, армијата треба да го освои и остатокот. Генералот Замир предупредува – ваквата операција ќе ги загрози животите на најмалку 50 заложници кои сè уште се во рацете на Хамас, од кои најмалку 20 се живи. Дополнително, целосната окупација би ги исцрпила ресурсите на војската и би можела да предизвика хуманитарна катастрофа за речиси два милиона Палестинци.
Нетанјаху, притиснат од екстремно десничарските коалициски партнери, не отстапува. Неговиот план се темели на визијата на министерот за финансии Бецалел Смотрич, кој пред неколку дена изјави: „Газа е дел од Израел. Ќе има масовно враќање на Израелците во Газа, поголемо од кога било“.
Воените лидери нудат алтернатива: опколување на Газа и прецизни операции наместо ризична целосна окупација. Но Нетанјаху сака планови „за окупација“, не „за обиколување“. На средбата со генералите, поради остриот став на Замир, премиерот му порача: „Направете подобрувања на планот и повторно презентирајте“.
Во позадина, политичката математика е јасна: ако Смотрич ја напушти владата – следат избори. А анкетите не ветуваат ништо добро за Ликуд. Затоа, Нетанјаху се обидува да балансира меѓу своите политички спасувачи и воената реалност на терен. Единствени кои сè уште немаат збор се – цивилите во Газа. И заложниците. И војниците што би требало да ја извршат оваа „замка“.
