Франција е последната во постојано растечкиот список на земји кои формално ја признаа Палестина. Претходно тоа го сторија Белгија, Монако, Андора, Малта и Луксембург на Генералното собрание на Обединетите нации, со што вкупниот број земји-членки што ја признаваат Палестина се искачи на три четвртини од ОН.
Говорот на Емануел Макрон пред Собранието беше внимателно осмислен. Кој и да го напишал, вешто се погрижил да ги „покрие сите теми“ – повеќепати го спомна пријателството меѓу Израел и Франција, како и легитимното право на Тел Авив да се брани од непријателот кој стои зад најголемиот масакр врз Евреи по Втората светска војна (со цел да им го избие аргументот на оние што би го обвиниле за антисемитизам). Значителен дел од говорот посвети и на категорична осуда на бруталноста на Хамас – терористичка организација која, како што истакна, нема место во идната палестинска власт.
Публиката реагираше со громогласен аплауз, а говорот беше проследен со позитивни реакции и од француските медиуми, кои му дадоа краткотрајна медиумска поддршка на сè поомразениот претседател на Петтата република. Очекувано, израелски претставници не беа присутни во салата.
Исто така очекувано, израелскиот амбасадор при ОН, Дани Данон, ја исмеа седницата нарекувајќи ја „политички циркус“, по што Израел се закани со одмазда и анексија на Западниот Брег.
Премиерот Бенјамин Нетанјаху го потсети својот француски колега дека има овластување да го затвори францускиот конзулат во Ерусалим, и дека сериозно ќе размисли за таков потег по, како што рече, „одлуката на Париз да го награди Хамас за терористичкиот напад од 7 октомври“.
Шпанскиот премиер Педро Санчез, вообичаено, ги игнорираше обвинувањата од Израел и искористи прилика да апелира до ОН Палестина да биде примена како полноправна членка. Досега, таа беше само набљудувач без право на глас при донесување резолуции.
Тензиите што се надвиснаа над ОН пред 80-годишнината од нивното основање ги обидуваше да ублажи генералниот секретар Антонио Гутереш:
„Ништо не може да го оправда страшниот терористички напад на Хамас на 7 октомври, ниту киднапирањето на израелски заложници. Но, исто така, ништо не може да го оправда колективното казнување на палестинскиот народ за тоа злосторство“, рече тој, експлицитно повикувајќи се на ситуацијата во Западниот Брег, кој Израел се заканува да го анектира како одмазда за признавањето на Палестина.
„Ништо не може да ги оправда случувањата на Западниот Брег, бидејќи ваквите еднострани потези претставуваат егзистенцијална закана за решението со две држави. Непрекинатото проширување на населбите и заканата со анексија, која полека се вовлекува, го зголемува насилството на доселениците – сето тоа мора итно да престане.“
На тоа предупреди и германскиот министер за надворешни работи, Јохан Вадепфул, кој рече дека:
„Секој чекор кон нелегална анексија на окупираната територија дополнително ја поткопува можноста за трајно решавање на конфликтот.“
Да потсетиме, Германија сè уште не ја признала Палестина, бидејќи, поради (и повеќе од очигледни) историски причини, чувствува одговорност да обезбеди заштита за Евреите.
Арапските земји, пак, веднаш го кренаа прстот на предупредување кон Израел за судбината на Западниот Брег. Најавија дека каков било потег на Израел во таа палестинска енклава покрај реката Јордан би можел да резултира со поништување на Аврамовите договори – преку кои, по години дипломатски напори, почнаа нормализацијата на односите меѓу Израел и земјите од Арапскиот Полуостров.
И покрај желбата за остар одговор кон сè поголемиот број критичари на меѓународната сцена, и самиот Нетанјаху станува свесен дека меѓународната изолација на Израел се продлабочува, а дека бруталното израелско постапување кон палестинските цивили во Газа е главниот виновник за тоа.
Дополнителен предизвик за него претставува и фактот што лидерите на арапските и муслимански земји се договорија да се сретнат со американскиот претседател Доналд Трамп на маргините на Генералното собрание на ОН, каде што ќе му го претстават својот мировен план за Газа. Трамп би требало да се сретне со лидерите на Турција, Обединетите Арапски Емирати, Египет, Катар и Саудиска Арабија.
Иако Белата куќа и понатаму остро ги осудува сите нови држави што ја признаваат Палестина – обвинувајќи ги дека го наградуваат тероризмот на Хамас – неколку добро информирани извори за американските медиуми тврдат дека планот на муслиманските земји ќе предвиди соборување на Хамас од власт во Газа.
Земјите од Заливот, всушност, имаат клучна улога во поддршката на Хамас. Со нивно повлекување, Хамас би го изгубил најважниот меѓународен сојузник. Преку ограничување на движењето на Хамас, земјите од Заливот би го ограничиле и влијанието на непријателски настроениот Иран.
