Сè погласни критики се слушаат во Израел по постигнатото кревко примирје со Иран, при што најголем дел од политичката и јавната одговорност се насочува кон премиерот Бенјамин Нетанјаху, кој се соочува со обвинувања за сериозен стратегиски неуспех.
Опозициските лидери остро реагираат. Јаир Лапид оцени дека Израел бил „исклучен од одлучувањето за сопствената безбедност“, додавајќи дека владата не исполнила ниту една од целите поставени пред почетокот на конфликтот. Според него, ќе бидат потребни години за да се санира политичката и безбедносната штета.
Слична оценка даде и Јаир Голан, кој примирјето го нарече „еден од најтешките стратегиски неуспеси во историјата на Израел“, предупредувајќи дека последиците може да ја загрозат националната безбедност во наредните години.
Во суштина, клучните цели – слабеење на иранскиот режим, заплена на нуклеарни капацитети и долгорочно намалување на заканата – не се реализирани. Напротив, според анализите, Корпус на чувари на исламската револуција останал функционален, а Иран успеал да го постигне својот главен приоритет – да преживее интензивен воен притисок.
Дополнително, односите со САД отвораат нови дилеми. Иако Доналд Трамп првично испраќаше остри пораки, на крајот прифати двонеделно примирје, при што, според извештаите, Израел бил маргинализиран во клучните одлуки. Ова, според критичарите, претставува сериозен дипломатски удар за Тел Авив.
Паралелно, се отвора и прашањето за пошироките последици. Поддршката за Израел во САД бележи пад, а политичкиот консензус што со децении го одржуваше партнерството е разнишан. Критики доаѓаат од различни политички спектри, што дополнително ја усложнува позицијата на израелското раководство.
Во регионален контекст, Израел продолжува со операции во Либан, што носи ризик од нова ескалација со Хезболах. Аналитичарите предупредуваат дека отворањето нови фронтови по неуспехот во Иран може дополнително да ја продлабочи кризата.
Внатрешно-политички, ситуацијата е особено чувствителна бидејќи Израел се наоѓа во изборна година. Нетанјаху влегува во овој период без јасен резултат од војната, и со зголемен притисок од јавноста која очекува конкретни безбедносни гаранции.
Дополнително, дел од експертите укажуваат дека договорот кој сега се разгледува меѓу САД и Иран повеќе наликува на рамка слична на нуклеарниот договор од времето на Барак Обама – договор што самиот Нетанјаху со години го критикуваше.
Во вакви услови, се отвора клучното прашање: по неуспешната воена стратегија и со ограничени дипломатски резултати, каква ќе биде понатамошната политичка и безбедносна насока на Израел.
