Не може да има 5,5 милиони евра за прослави и 100 милиони за владин авион, а да нема за минимална плата од 600 евра, вели СДСМ

СДСМ повторно бара минималната плата да се зголеми на 600 евра, односно 36.960 денари, обвинувајќи ја Владата дека троши милионски суми за прослави, авион, службени автомобили и други привилегии, додека работниците, според партијата, сè потешко ги покриваат основните животни трошоци.

Од опозициската партија велат дека по третпат го поднеле Предлог-законот за зголемување на минималната плата и оценуваат дека 600 евра се минимумот што е потребен за работниците да можат да живеат од сопствениот труд.

— реклама —

„Не може да има 5,5 милиони евра за прослави, да има 100 милиони евра за владин авион, мебел, службени автомобили и привилегии за функционерите, а да нема пари за работниците“, велат од СДСМ.

Според партијата, сегашната минимална плата од околу 26.000 денари е недоволна во услови на високи цени на храната и горивата. СДСМ наведува дека синдикалната кошничка изнесува околу 70.000 денари, додека месечните трошоци на семејство кое плаќа кирија или станбен кредит надминуваат 90.000 денари.

— реклама —

„Сегашната минимална плата покрива само 31 отсто од основните месечни трошоци на едно семејство, а речиси цела минимална плата, околу 25.000 денари, е потребна само за храна и безалкохолни пијалаци“, тврдат од партијата.

Во пресметката СДСМ наведува и околу 7.000 денари за училишен прибор, 5.000 денари за превоз и 6.000 денари за облека, без дополнителните трошоци за здравство.

— реклама —

Партијата истовремено упати лични критики кон премиерот Христијан Мицкоски, тврдејќи дека „ужива во луксуз со часовници од 60.000 евра и костуми од 5.000 евра“, додека, како што велат, македонските работници едвај врзуваат крај со крај.

„Пари има, но власта ги троши за погрешни работи. Власта нека скрати од сопствениот луксуз и нека ги насочи парите кон зголемување на платите и заштита на животниот стандард“, порачуваат од СДСМ.

— реклама —

Барањето за минимална плата од 600 евра партијата го образложува со потребата, како што наведува, работниците да имаат „достоинствен живот, а не секојдневна борба за преживување“.