Нови е-пораки објавени од американското Министерство за правда откриваат дека британскиот политичар Питер Манделсон се обидел да му помогне на осудениот сексуален престапник Џефри Епстајн да организира посета на Даунинг стрит 10 и Домот на лордовите за девојче кое Епстајн го нарекувал свое „кумче“, во време кога тој издржувал затворска казна на Флорида поради случај поврзан со малолетничка.
Во преписката, Епстајн пишува дека „со Питер Манделсон“ ќе организира патување до „Број 10“ и Домот на лордовите, а потоа директно му се обраќа на Манделсон, нагласувајќи дека „најважната личност“ за него, покрај самиот Манделсон, е девојчето кое ќе биде во Лондон „следната среда и четврток“ и прашува што може да се направи патувањето да биде „посебно“.
Манделсон, според истите е-пораки, возвратил со кратко прашање за возраста, на што Епстајн одговорил дека станува збор за 15-годишно девојче, додавајќи дека ќе биде во придружба на родителите и дека „само десет минути“ во Домот на лордовите и Даунинг стрит 10 би ѝ значеле многу. Во продолжение, Манделсон му одговорил дека е „во ред за сè“.
Објавените документи дополнително сугерираат дека Епстајн ја користел близината со Манделсон како канал за пристап до влијателни кругови и настани во Британија, иако Епстајн веќе имал статус на осуден сексуален престапник. Во друга порака, поврзана со семејството Дубин, се споменува и принцот Ендру, за кого во јавноста подолго време постоеја сериозни обвинувања поврзани со Епстајн и неговата мрежа.
Е-пораките фрлаат светло и врз односот меѓу Манделсон и Епстајн во периодот пред и по апсењето на Епстајн во 2008 година. Според документите, контактот не запрел, а Манделсон наводно се поставил како неформален советник, изразувајќи поддршка и нудејќи насоки за „стратегија“ во моментот кога Епстајн се соочувал со правните последици.
Во поновите преписки, се наведува дека комуникацијата меѓу двајцата траела со години, со тврдења дека тие останале во контакт најмалку до 2016 година, а во извештаи што се споменуваат во документите се сугерира дека односот се провлекувал и подоцна. Објавувањето на овие материјали повторно ги отвора прашањата за тоа како Епстајн успевал да одржува врски со високи политички и општествени фигури, и кои институционални механизми потфрлиле во навремено препознавање на ризикот и јавниот интерес.
