Есмир Милавиќ, уредник за надворешна политика на N1 Сараево, смета дека одземањето на мандатот на Милорад Додик не е крајот на кризата во Република Српска, туку само уште едно поглавје во добро познатото сценарио – креирање хаос, играње улога на жртва и флертување со референдуми што никогаш не се реализираат.
„Додик има поддршка од Виктор Орбан и Александар Вучиќ, но тоа не е доволно. Очекуваше нешто и од Доналд Трамп, но тој не се занимава многу со Западен Балкан, а уште помалку со БиХ. Во моментов дури и немаме американски амбасадор во Сараево“, изјави Милавиќ за N1 Хрватска.
Според него, и надежите за поддршка од Владимир Путин се празни: „Путин има поважни работи на глобалната сцена, така што нема да му испрати спасувачка порака.“
Милавиќ потсети дека Додик секогаш бил во конфликт со високите претставници: „Од Педи Ешдаун па наваму, нема висок претставник што не бил негова мета. Додик дури и денес напаѓа луѓе што не се меѓу живите. Така што ништо ново под ова сонце.“
Одлуката на СИП да му го одземе мандатот на Додик, врз основа на правосилната пресуда за непочитување на одлуките на високиот претставник Кристијан Шмит, Додик ја пречека со закани за референдум. Но, во исто време, испрати барање казната затвор да му биде заменета со парична – што според Милавиќ е јасен знак дека пресудата ја прифаќа, ама не и нејзините последици.
„Тоа е класичен cherry picking. Го прифаќаш она што ти одговара, а одбиваш што не ти одговара“, вели Милавиќ.
Тој потсетува и дека Додик во еден момент спомена дека „веќе има план што ќе работи во наредните шест години“, што имплицира дека ја разбира реалноста на забраната за политичко дејствување.
„Оваа реторика за саможртва, референдуми и одбрана на народот не е ништо ново. Проблемот е што народот се чини дека веќе е уморен од таквата политика. Опозицијата во РС го одби неговиот повик за влада на национално единство – свесни се колку тоа би им наштетило кај сопственото гласачко тело.“
На крајот, Милавиќ заклучи: „Сега ќе следуваат месеци на калкулации, закани и создавање хаос. Додик сака да се постави како маченик, како човекот кој страда за својот народ. Но прашање е – колку уште народот ќе го купува тоа?“
