Администрацијата на Доналд Трамп се соочува со сериозни недоследности во објаснувањата за војната против Иран, анализира Си-Ен-Ен.
Иако министерот за одбрана Пит Хегсет изјави дека „погледите ни се многу јасни“ и дека постојат „јасни цели“, телевизијата оценува дека администрацијата понудила сè освен јасност.
Во своето прво јавно обраќање по почетокот на нападите, Трамп изнесе четири цели: уништување на иранските ракетни способности и морнарица, спречување развој на нуклеарно оружје и запирање на вооружување на терористички групи. Но, патот до таа формулација бил исполнет со противречности.
Една од најконтроверзните точки е описот на нуклеарната закана. Специјалниот пратеник Стив Виткоф тврдеше дека Иран е „една недела од материјал за индустриска бомба“, додека државниот секретар Марко Рубио изјави дека Иран „моментално не збогатува“ ураниум.
Дополнително, разузнавачка проценка од минатата година укажувала дека евентуален ирански напад со интерконтинентални ракети е оддалечен уште една деценија, што е во спротивност со тврдењата за непосредна опасност.
Хегсет во понеделник понуди ново објаснување, наведувајќи дека Иран создавал „конвенционален штит“ од ракети и дронови како заштита за своите нуклеарни амбиции. Така, аргументите за војната се трансформирале од непосредна нуклеарна закана, преку опасност од напад врз американско тло, до долгорочна стратегиска закана.
Недоследности се забележуваат и во прашањето за промена на режимот. Трамп првично отворено повикуваше на смена на власта во Техеран, но подоцна Хегсет изјави дека „ова не е војна за промена на режимот“, иако додаде дека „режимот секако се променил“.
Контрадикторни се и изјавите за убиството на врховниот лидер Али Хамнеи. Трамп тврдеше дека „јас го средив прв“, додека републиканскиот пратеник Мајк Тарнер изјави дека му било кажано дека САД не го таргетирале Хамнеи.
Дополнителна конфузија предизвикаа изјавите за можни наследници во Иран. Трамп најпрво тврдеше дека има „три многу добри избори“, а потоа изјави дека „сите се мртви“.
Нејасно останува и времетраењето на конфликтот. Трамп во различни моменти споменуваше „четири до пет недели“, „два или три дена“ и „една недела“, за потоа да изјави дека војската има капацитет да се бори „колку и да е потребно“.
Си-Ен-Ен заклучува дека во клучен момент за американската надворешна политика, администрацијата испраќа променливи и контрадикторни пораки, што отвора прашања за стратегијата и легитимитетот на воената операција.
