Куба се најде во фокусот на американската надворешна политика откако претседателот Доналд Трамп сигнализираше дека по операцијата во Венецуела, токму оваа островска држава би можела да биде следната цел.
Изјавите од Вашингтон, вклучително и од државниот секретар Марко Рубио, дополнително ги засилија шпекулациите дека САД разгледуваат поагресивен пристап кон Хавана, со цел промена на режимот.
Операцијата во Венецуела, според аналитичарите, била јасна порака дека САД повторно се подготвени да користат воена сила во регионот, што децении се сметаше за малку веројатно .
Во меѓувреме, САД воведоа сериозни економски мерки кон Куба, вклучително и фактичка блокада на нафтените испораки. Последиците се драматични – огромен раст на цените на горивата, долги прекини на струја, колапс на транспортот и проблеми со снабдувањето со основни ресурси .
Кубанските власти признаваат дека ситуацијата е критична, но истовремено сигнализираат подготвеност за разговори со Вашингтон, без откажување од суверенитетот.
Сепак, експертите предупредуваат дека евентуална воена интервенција не би била ниту брза ниту лесна. За разлика од Венецуела, Куба има долгорочно развиена стратегија за асиметрична одбрана, позната како „војна на целиот народ“, што подразбира вклучување и на цивилното население.
„САД би победиле во таква војна, но цената би била огромна и би се пролила многу крв“, предупредуваат аналитичари, укажувајќи дека конфликтот би можел да се претвори во долготрајна и скапа операција .
Дополнително, постојат стравувања дека дестабилизацијата на Куба може да предизвика хаос, масовна миграција кон САД и зголемување на криминалот во регионот – сценарио кое би било полошо од сегашниот статус кво.
Во позадина на кризата стојат и економски интереси, бидејќи Куба располага со значајни резерви на никел и кобалт – ресурси од стратешко значење.
И покрај заканите, исходот останува неизвесен, а прашањето дали САД ќе се впуштат во нов конфликт во Латинска Америка сè уште нема јасен одговор.
