Американскиот претседател Доналд Трамп повторно ја засили реториката за можно напуштање на НАТО, но таквото сценарио се судира со законска пречка усвоена во 2023 година, која ја ограничува можноста Соединетите Држави да се повлечат од Алијансата без јасна поддршка од Конгресот.
Според одредбата усвоена како дел од Законот за национална одбрана, одлука за излез од НАТО може да биде донесена само со поддршка од две третини од Сенатот или со посебна одлука на Конгресот. Тоа, во пракса, значи дека претседателот не може еднострано да го „пресече јазолот“ и да ја одведе земјата надвор од Алијансата.
Иронијата, велат анализите што кружат во Вашингтон, е во тоа што меѓу авторите на иницијативата од 2023 година бил и Марко Рубио, тогаш сенатор од Флорида, а денес државен секретар. Во тој период Рубио често зборувал за предностите на НАТО и за улогата на Алијансата како столб на американската надворешна политика.
Сепак, во понови јавни настапи Рубио ја презеде реториката која до неодамна најчесто се врзуваше за Трамп. Во едно од неговите телевизиски обраќања тој порача дека се согласува со ставот дека САД треба да „разгледаат излез од НАТО“, нагласувајќи дека Алијансата, според него, од инструмент за проекција на американската моќ се претвора во „еднонасочна улица“ каде сојузниците не покажуваат подготвеност да ја следат американската агенда во кризни жаришта.
Политичката математика, меѓутоа, ја прави заканата тешко остварлива. Бидејќи републиканците немаат двотретинско мнозинство во Сенатот, ниту доволна сила во двата дома на Конгресот за да протуркаат одлука за повлекување, САД остануваат во НАТО независно од изјавите и притисокот што доаѓа од Белата куќа.
Така, и покрај жестоката политичка порака што ја испраќа Трамп, институционалната рамка изградена по искуствата од претходните години останува клучната брана што го чува американското членство во Алијансата – и, парадоксално, во таа брана има и потпис од човекот кој денес јавно ја брани идејата за „преиспитување“ на НАТО.
