Кризата во Босна и Херцеговина повторно се најде во фокусот откако лидерот на СНСД, Милорад Додик, во подкаст на американската новинарка Лара Логан ја нарече државата „пропадната земја“ и порача дека Србите не сакаат да живеат во неа, туку да ја развиваат Република Српска и да ја водат „на свој начин“.
Изјавата, пренесена од регионалните медиуми, доаѓа во период на продолжени политички тензии околу надлежностите на државните институции, улогата на високиот меѓународен претставник и иднината на Дејтонскиот мировен договор.
Додик оцени дека САД не треба да трошат ресурси на Амбасадата во Сараево бидејќи, според него, Босна и Херцеговина е „пропадната земја“. Тој тврди дека српскиот народ не сака да биде под репресија и дека не му е јасно зошто, како што рече, политичко Сараево толку инсистира Србите да останат во составот на државата.
Во истата изјава, лидерот на СНСД ја претстави Република Српска како политичка рамка што Србите сакаат самостојно да ја развиваат.
„Ние имаме своја Република Српска и сакаме да ја водиме на свој начин“, порача Додик, додавајќи дека нема проблем со присуството на другите заедници.
Најостриот дел од неговото обраќање се однесуваше на односот со Сараево. Тој тврдеше дека и генерациите што биле премлади за да учествуваат во војната во деведесеттите години не сакаат да бидат, како што наведе, угнетувани од сараевските власти.
Изјавата претставува продолжение на долгогодишната реторика на Додик, кој Босна и Херцеговина ја прикажува како нефункционална држава, Република Српска како засебен политички простор, а институциите во Сараево како центар на притисок врз Србите.
Во поширокиот контекст, политичката состојба во Босна и Херцеговина и натаму се оценува како една од најсериозните кризи од завршувањето на војната во 1990-тите години, обележана со судири околу надлежностите на институциите, улогата на високиот претставник Кристијан Шмит и повиците за поголема автономија или отцепување на Република Српска.
Во регион кој сè уште живее со последиците од воените конфликти, ваквите пораки повторно ја отвораат дилемата дали Босна и Херцеговина може да функционира како заедничка држава или ќе продолжи да се движи меѓу институционални блокади, етнички поделби и политички тензии.
