На судењето за случајот со Клиниката за онкологија, се отвори клучна контроверзија околу ставот дека кај тешко болни пациенти „нема потреба од терапија, бидејќи и онака ќе умрат“, што, според одбраната, произлегува од толкувањата на вештачењето.
Вештото лице Маја Равник од Медицинскиот факултет во Марибор, која изработила медицинско вештачење според истории на десетици пациенти, посочи дека кај дел од случаите биле давани терапии без јасна индикација, во несоодветни дози и интервали, со што болеста напредувала побрзо, а во поединечни случаи, според неа, хемотерапијата можела и да ја забрза смртта.
Одбраната на поранешниот директор на Онкологија, Нино Васев, остро реагираше, оценувајќи дека ваквиот пристап е „ригиден и теоретски“ и опасен во пракса. Адвокатот Боби Спирковски истакна дека ваквото толкување практично води до ставот дека кога лекарот ќе процени дека пациентот е „готов“, не треба да му се дава терапија, што, според него, е форма на прикриена еутаназија.
„Кој може да каже колку време ќе живее пациентот за да одлучи дека веќе не треба да се лекува? Во нашата пракса, дури и кога состојбата е тешка, се дава терапија со надеж дека ќе се продолжи животот“, порача Спирковски, нагласувајќи дека лекарите често се принудени да работат со ограничени ресурси и без целосна достапност на лекови.
Случајот продолжува во доказна постапка, а судот ќе треба да одмери дали станува збор за несовесно лекување или за медицински одлуки донесени во услови на тежок и ограничен здравствен систем.
