Мајорот Сергеј Лазиук има работа што никој не би ја посакал. Тој е човекот кој им ја носи најтешката можна вест на украинските семејства – дека нивниот син, сопруг или брат е мртов. Со писмо во рака и болка во очите, тој тропа на вратите низ Лавов, подготвувајќи се секојпат да слушне крик од мајка чиј живот ќе се сруши во тој миг.
„Најтешко е кога луѓето сè уште имаат надеж. Мислат дека можеби има грешка“, вели Лазиук за Telegraph. Тој секогаш ги соопштува вестите лице в лице, без посредници, и ретко добива слободен ден – неговите колеги едноставно не можат да ја поднесат тежината на задачата.
Работи во воениот регрутациски оддел, каде што не само што ги испраќа младите на фронтот, туку подоцна ги враќа – во ковчези. Откако Украина последен пат објави податоци во февруари, претседателот Володимир Зеленски призна дека загинале повеќе од 46.000 украински војници, иако западните аналитичари веруваат дека вистинската бројка е далеку поголема.
Лазиук секогаш однапред ги известува семејствата дека мора лично да достави „запечатено писмо“. Неколку дена подоцна, тој повторно им се јавува – овојпат за да го координира враќањето на телото. Некои мајки се подготвени, бидејќи веста веќе ја добиле од фронтот, други паѓаат во несвест, а има случаи кога мора да повика Итна помош.
Во Украина, мобилизацијата одамна престана да биде доброволна. Секој маж од 25 до 60 години е обврзан да служи, но ентузијазмот одамна исчезна. Повеќе од половина милион мажи се кријат за да избегнат повик.
„Сите сакаат да победиме, но никој не сака да се приклучи,“ вели капетан Мирослав Трембекски, кој ги води регрутациските патроли. На улиците на Лавов, војници во униформи запираат мажи и ги носат во воените центри – сцени кои предизвикуваат страв и отпор. „Ако фронтот се сруши, можеби веќе нема да има Украина“, додава Трембекски, кој и самиот бил ранет на линијата во Покровск.
Многумина се кријат по своите домови. Еден 50-годишен човек од Лавов, Микола, живее со спуштени ролетни и гледа видеа на YouTube за насилството на регрутерите. „Да завршев на фронт во мојата состојба, немаше да бидам од корист. Подобро е да помогнам со донации“, вели тој. Неговата сопруга го испратила синот во Италија за да го спаси од мобилизација.
И додека многумина се обидуваат да избегаат, неколку странци доброволно доаѓаат да помогнат. Меѓу нив е и 46-годишниот Ли Џонсон од Белфаст, поранешен тренер по бокс, кој чекал мајка му да почине за да може да замине на фронтот.
Неколку дена подоцна, мајорот Лазиук стои меѓу толпата на новото воено гробиште во Лавов – старото одамна е преполно. Тој присуствува на погреб на двајца војници чии семејства лично ги известил. Во џебот му е уште едно писмо – нова адреса, нова трагедија.
„Сакам ова да заврши,“ вели тивко. „Но знам дека и кога ќе падне последната граната, сè уште ќе има тела што треба да се пронајдат. Ќе има мајки што чекаат одговор.“
