Левица преку соопштение реагира на можните промени во пензискиот систем, оценувајќи дека проблемот со одржливоста на ПИОМ не произлегува од тоа што граѓаните се пензионираат на 64 години, туку од намалувањето на бројот на работници кои уплаќаат придонеси во системот.
Од партијата велат дека по линеарното зголемување на пензиите на дневен ред се можни мерки, како што се зголемување на старосната граница за пензионирање, повисоки придонеси и промена на начинот на усогласување на пензиите, кои ги наведува Меѓународниот монетарен фонд како можни решенија за долгорочна одржливост.
Според Левица, доколку се прифати зголемување на старосната граница, тоа нема да биде одлука на ММФ, туку на македонските институции.
„Проблемот на ПИОМ не настана затоа што македонскиот работник премногу рано оди во пензија. Проблемот е што Македонија има сè помалку луѓе што уплаќаат во системот“, велат од партијата.
Од Левица посочуваат дека во 2024 година имало 556.294 осигуреници и 345.794 пензионери, односно околу 1,6 осигуреници на еден пензионер, додека пред осум години односот бил околу 1,86.
Како главен проблем го посочуваат иселувањето на младите и намалувањето на работоспособното население. Според нив, наместо последиците од овој тренд да ги решава државата, товарот повторно се префрла врз работниците преку можноста за подолг работен век и повисоки придонеси.
Во својата анализа, ММФ посочува и дека пренасочувањето на дел од придонесите кон задолжителниот втор пензиски столб придонесува кон пензискиот дефицит. Според анализата, транзицискиот трошок од вториот столб во 2024 година достигнал околу 1,4 отсто од БДП, додека вкупниот пензиски дефицит бил околу 3,5 отсто од БДП.
Од Левица прашуваат зошто товарот на овој систем повторно треба да го понесат работниците и бараат преиспитување на начинот на функционирање на вториот пензиски столб. Партијата смета дека тој треба да биде под јавна контрола, а акумулираниот капитал да се управува во интерес на сегашните и идните пензионери.
Според нив, долгорочното решение не треба да се бара само во зголемување на старосната граница, туку во создавање подобри услови за живот и работа, повисоки плати, сигурни работни места, достапно домување и економски политики што ќе придонесат младите да останат во државата.
„Најсериозната пензиска реформа не почнува со поместување на пензијата од 64 на 67 години. Почнува со плати од кои може да се живее, сигурни работни места, достапно домување, индустриска политика и држава од која млад човек нема потреба да бега“, велат од Левица.
