Првиот израелски напад врз една заливска држава предизвика силни потреси во арапската одбранбена политика, со сè погласни повици за регионална соработка и заедничка одбрана. Некои политичари дури бараат формирање на „исламски НАТО“, пренесува Deutsche Welle.
На 9 септември, израелски борбени авиони лансираа балистички ракети врз Катар во операцијата „Over the horizon“. Целта биле припадници на Хамас кои се сретнале во луксузна населба во Доха за разговори околу прекин на огнот во Газа. Во нападот загинале шест лица, иако според извештаите тие не биле директна цел на Израел.
Катар не можел ефикасно да се одбрани, и покрај тоа што таму се наоѓа најголемата американска база во регионот и државата има статус на „главен сојузник надвор од НАТО“. Нападот го разниша довербата на земјите од Персискиот Залив во американската заштита и ги поттикна на барање поголема стратешка автономија.
На итниот самит организиран од Арапската лига и Организацијата за исламска соработка, Египет предложи создавање заеднички сили по модел на НАТО. Премиерот на Ирак, Мохамед Шиа ал-Судани, повика на колективен пристап кон регионалната безбедност, а шесте членки на Советот за соработка во Заливот (Бахреин, Кувајт, Оман, Катар, Саудиска Арабија и ОАЕ) најавија активирање на клаузулата за заедничка одбрана од 2000 година.
Во Доха, министрите за одбрана на земјите од регионот договорија подобра размена на разузнавачки информации и воведување нов систем за предупредување од ракетни напади, како и заеднички воени вежби. Истовремено, Саудиска Арабија објави „стратегиски пакт за меѓусебна одбрана“ со Пакистан.
Иако идејата за „исламски НАТО“ сè почесто се споменува, аналитичарите предупредуваат дека таков модел е нереален, бидејќи би ги обврзал земјите од Заливот на конфликти кои не се директно во нивен интерес. Наместо тоа, се разгледува форматот „6+2“, во кој би учествувале шесте членки на Советот за соработка во Заливот, заедно со Турција и Египет.
Според експертите, зад сцената веќе се работи на интеграција на радарски системи, размена на податоци и подобрување на колективните капацитети за одбрана. Иако САД остануваат клучен партнер преку својата воена технологија и бази во регионот, политичкото размислување се менува: Вашингтон повеќе не се гледа како конечен гарант на безбедноста, туку како условен партнер.
Регионалните лидери сè повеќе ја прифаќаат идејата дека сигурноста мора да ја градат врз сопствена одбранбена архитектура, со поширока соработка меѓу земјите од Заливот и нивните партнери.
