Катастрофата во Чернобил од април 1986 година и денес останува најтешкиот нуклеарен инцидент во историјата, при што по експлозијата на реакторот 4 советските власти спровеле масовна операција за санација со околу 300 илјади таканаречени ликвидатори.
Еден од учесниците во операцијата, кој бил дел од специјалните тимови испратени на најопасните делови од зоната на исклучување, опишува дека работата на покривите околу реакторот била екстремно опасна поради високи нивоа на зрачење, при што работниците носеле импровизирана заштита од олово со тежина од околу 20 килограми.
Тој наведува дека заштитата делумно помагала во намалување на изложеноста на радијација, но дека работата останала исклучително тешка и физички исцрпувачка, додека стравот од зрачење силно влијаел врз концентрацијата на луѓето.
Според неговото сведочење, во зоната не постоеле постојани екипи, туку работниците биле распоредувани во различни смени и задачи, што дополнително ја отежнувало координацијата и создавањето стабилни тимови.
Тој додава дека меѓу работниците постоело силно чувство на одговорност и солидарност, иако не поради херојство, туку поради ставот дека „ако не го направам јас, кој ќе го направи“.
Во однос на нуклеарната енергија, тој ја поддржува нејзината употреба, наведувајќи дека не постои реална алтернатива и дека проблемите произлегуваат од човечкиот фактор и начинот на управување со системите, а не од самата технологија.
Осврнувајќи се на телевизиската серија Чернобил, тој ја критикува како неточна и претерано драматизирана, тврдејќи дека искривува многу аспекти од вистинските настани и создава погрешна слика кај јавноста за самата катастрофа и нејзините последици.
