Првиот ден од примирјето меѓу САД и Иран покажа дека конфликтот практично не е запрен, туку само привремено ставен под политичка пауза, оценува Си-Ен-Ен.
Наместо јасна деескалација, ситуацијата беше обележана со конфузија и спротивставени информации. Вашингтон, Техеран и Израел не успеаја да се усогласат околу основните услови на примирјето, додека Иран тврдеше дека договорот е прекршен поради израелски напади во Либан.
Истовремено, остана нејасно дали Ормутски теснец е навистина отворен. Додека американската страна тврдеше дека пловидбата се нормализира, од Иран пристигнуваа сигнали за контрола и ограничувања, што дополнително ја зголеми неизвесноста на глобалните пазари.
Паралелно со дипломатските пораки, теренот покажуваше поинаква слика. Заливските држави пријавија нови напади со дронови и ракети, а израелските операции против Хезболах продолжија со висок интензитет. Само во еден ден биле изведени десетици напади, со значителен број жртви.
Овие случувања ја откриваат суштинската слабост на договорот – отсуство на јасна рамка и меѓусебна доверба. Двете страни влегуваат во најавените преговори во Исламабад со максималистички барања, што значително ги намалува шансите за брз напредок.
Администрацијата на Доналд Трамп тврди дека воената кампања сериозно ги ослабела иранските капацитети, но од друга страна, Техеран демонстрира отпор и задржување на клучните ресурси, вклучително и збогатениот ураниум.
Во ваква ситуација, и двете страни се обидуваат да прогласат „победа“ пред домашната јавност, создавајќи политички простор за продолжување на разговорите. Сепак, реалноста на теренот укажува дека конфликтот е далеку од завршен.
Дополнителен ризик претставува фактот што дел од клучните прашања – како улогата на Израел и конфликтот во Либан – не се јасно опфатени во договорот. Ова му овозможува на секој актер различно да го толкува примирјето, што го прави исклучително нестабилно.
Аналитичарите предупредуваат дека претстојните преговори ќе бидат долги и неизвесни. Иран, со контролата врз Ормутскиот теснец, располага со силен адут кој може да го користи како економски и политички притисок, додека САД се соочуваат со ограничен маневарски простор.
Заклучокот е јасен: примирјето не е крај на конфликтот, туку почеток на сложен дипломатски процес, во кој секој погрешен чекор може повторно да ја разгоре кризата.
