Четири години по почетокот на војната во Украина, во Русија сѐ почесто се слушаат критички гласови за можноста Кремљ да ги оствари првично поставените цели. Она што некогаш беше тема резервирана за опозициски кругови и западни аналитичари, денес сѐ повеќе се дискутира и меѓу личности кои важат за блиски до руските власти.
Меѓу нив е и влијателниот аналитичар за надворешна политика Василиј Кашин, кој во списанието „Русија во глобалните работи“ оценил дека првичната цел за елиминирање на, како што ја нарекува Москва, „антируската власт“ во Киев е практично недостижна.
Според него, за реализација на таква цел би била потребна окупација на речиси цела Украина, нешто што, како што наведува, е технички невозможно за Русија.
Слични оценки се појавиле и во анализи поврзани со тимот на Сергеј Кириенко, заменик-шеф на администрацијата на рускиот претседател Владимир Путин. Во еден од извештаите се предупредува дека продолжувањето на војната може да доведе до „Пирова победа“, односно исход во кој цената на успехот би била преголема.
Националистичкиот политички стратег Алексеј Чадаев, кој во минатото ја поддржуваше конфронтацијата со Западот, исто така предупреди дека сегашната насока може да доведе до сериозни последици за Русија, не поради самите цели, туку поради исцрпувањето на државните ресурси.
Во меѓувреме, дел од провоените воени блогери укажуваат на проблеми со човечките ресурси на фронтот и на зголемените предизвици во одржувањето на борбените операции.
Аналитичарите посочуваат дека Русија во 2022 година влезе во војната со амбиции што вклучуваа брзо преземање на Киев и воспоставување контрола врз поголем дел од Украина. Наместо тоа, Украина остана функционална држава, го зајакна својот национален идентитет, а во меѓувреме НАТО се прошири, додека Киев дополнително се приближи кон Европската Унија.
Посебно внимание во руската јавност предизвикува состојбата на Крим, кој долго време беше симбол на руските геополитички успеси. Според критичарите на сегашната стратегија, украинските напади врз логистичката и воената инфраструктура на полуостровот создаваат сериозни проблеми за руските сили.
Во самата Русија, последиците од војната сѐ повеќе се чувствуваат преку економскиот притисок, ограничувањата во одредени услуги и зголемените безбедносни мерки.
Според дел од набљудувачите, во руските политички кругови денес постојат три различни пристапи – едни бараат дополнителна ескалација, други се залагаат за некаква форма на преговори, додека трети поддржуваат продолжување на сегашната политика без признавање на грешките од почетокот на конфликтот.
И покрај тоа што Русија и натаму располага со значителни воени капацитети, сѐ погласната дебата во земјата укажува дека прашањето за конечниот исход на војната станува тема и меѓу оние кои досега цврсто ја поддржуваа официјалната политика на Кремљ.
