На линијата на фронтот во руската област Курск, тонот на пораките од украинските војници е мрачен и исполнет со фрустрација.
„Ситуацијата секој ден се влошува“, пишува еден од нив и додава: „Не ја гледаме целта. Ова не е наша земја“.
Речиси четири месеци откако украинските сили започнаа офанзива во Курск, пораките што доаѓаат од војниците прикажуваат тежок секојдневен живот и борба што многумина не ја разбираат целосно. Тие се сомневаат во нејзиното значење, а некои стравуваат дека битката е веќе изгубена, пишува Би-Би-Си.
Преку Телеграм, од Би-би-Си стабиле во контакт со неколку војници на тој фронт, меѓу кои и еден кој неодамна ја напушти областа. Сите сакаа да останат анонимни, а имињата во овој текст се псевдоними.
Војниците зборуваат за лоши временски услови, континуирано руско бомбардирање и хроничен недостаток на сон. Еден од најголемите стравови се руските плови бомби од 3.000 килограми, кои предизвикуваат терор на фронтот.
Повлекувањето е дополнителен извор на фрустрација. Руските сили постепено ги враќаат изгубените територии.
„Овој тренд ќе продолжи“, напиша Павло на 26 ноември, па додаде: „Тоа е само прашање на време“.
Заморот е огромен, вели тој, бидејќи нема ротации, а на фронтот пристигнуваат нови единици составени главно од средовечни мажи, префрлени директно од други фронтови, без одмор.
Поплаките за команданти, опрема и одлуки не се невообичаени меѓу војниците, но тонот на овие пораки укажува на подлабок проблем. Многумина се сомневаат во целта на операцијата и се прашуваат дали целите воопшто биле постигнати. Една од првичните задачи беше да се одвојат руските трупи од источниот фронт на Украина, но некои војници веруваат дека таа цел не е постигната.
