Доброволните пожарникари од Битола и Кочани воделе исклучително тешка и ризична битка со пожарот кај селото Бонче, а според сведоштвата од терен, нивната интервенција била пресудна селото да биде спасено од огнената стихија.
Пожарникарите велат дека она што го затекнале рано утрово било невообичаено дури и за луѓе со децениско искуство во гаснење пожари.
„Ама рано утрово ова што го видовме… има луѓе што 20 години биле на пожар, не го имаат видено. Во пет сабајле идеше низ падината пожар што се движеше со голема брзина, со огнени јазици можеби три-четири метри високи“, сведочи Ченто, еден од пожарникарите.
Според него, вакво однесување на пожарот во раните утрински часови е особено необично.
„Обично пожарот така се однесува во три после пладне, и тоа ако оди од ниско кон високо во планината. Буквално се бркавме со огнот“, раскажува тој.
Состојбата во еден момент станала толку тешка што поради густината на чадот пожарникарите не можеле да го видат ниту фронтот на огнот.
„Бевме со гас-маски. Мораше да се наведнам долу за да видам каде е огнот“, вели пожарникарот.
Во интервенцијата клучна улога имал и камионот на Доброволното противпожарно друштво од Кочани.
Злате од ДПД Кочани вели дека првпат бил на тој терен и дека условите биле исклучително сложени.
„За првпат сум во овој крај. Теренот е доста сложен, меѓутоа морам да кажам дека не е како за првпат на овој терен. Добро се снаоѓавме, а секој час на камионот многу работа врши“, вели тој.
Другите пожарникари сведочат дека токму камионот на ДПД Кочани, натоварен со околу четири тони вода, влегувал на места каде ризикот бил огромен.
„Имаше потреба на неколку места, толку ризично, што ми беше страв да му речам: ‘Злате, оди’. Го прашуваш: ‘Злате, реши ти дали ќе одиш’. Вистина е, ризични места беа, мислам дека друг шофер не би се качил со камион со четири тони вода“, раскажува еден од неговите колеги.
Но, според сведоштвото, Злате не се двоумел.
„Не се помисли ни еднаш: ‘Одиме, не одиме’. Ајде – и толку.“
Во една од најопасните ситуации, пламените јазици биле на само пет-шест метри пред камионот и достигнувале висина од пет до шест метри.
Во друг момент, огнот буквално горел под самото противпожарно возило.
„Точно под камионот гореше. Јас бев напред, ми викаа да се завртам за да гаснам под камионот“, сведочи пожарникар.
И покрај ризикот, екипите останале на терен и продолжиле да го бранат селото.
Според сведоштвата на пожарникарите, токму нивната брза реакција, координацијата меѓу доброволните екипи и способноста на камионот да стигне до најризичните точки биле пресудни огнот да не навлезе во Бонче.
