Речиси 250 жени тврдат дека биле жртви на необичен и вознемирувачки модел на злоупотреба во Франција. Случаите се поврзани со поранешен висок државен службеник, кој, според истрагата, користел диуретици за време на разговори за работа, со цел жените да добијат неконтролиран нагон за мокрење и да ги доведе во понижувачки ситуации.
Една од жените е Анаис де Вос, која во јули 2011 година, како 27-годишна, отишла на разговор за работа во француското Министерство за култура во Париз. Иако не пиела кафе, од учтивост прифатила шолја што ѝ ја понудил испитувачот Кристијан Негре, висок државен службеник.
Таа испила само половина од кафето бидејќи, како што вели, имало необичен вкус. По неколку минути разговорот продолжил надвор, со прошетка низ Париз. Тогаш Анаис ненадејно почувствувала силен и неконтролиран нагон за мокрење.
Негре, според нејзиното сведоштво, ја насочил кон простор под мост на Сена и ѝ предложил таму да ја заврши потребата. Таа се почувствувала непријатно и инсистирала да продолжат. Подоцна стигнале до Лувр, но за користење на тоалетот бил потребен еден евро, а нејзината чанта останала во Министерството.
Откако Негре рекол дека нема пари ниту тој, Анаис успеала да најде кафуле во кое ѝ дозволиле да го користи тоалетот. Сепак, пред да стигне до него, ја изгубила контролата и се помочала во облеката.
По неколку часа поминати со него, се чувствувала замаено и целосно исцрпено. Работното место не го добила, а искуството, како што вели, сериозно влијаело врз нејзината самодоверба и врз нејзините подоцнежни професионални избори.
Осум години подоцна, во 2019 година, Анаис добила повик од полицијата. На состанокот дознала дека истражителите ја сметаат за една од жените кои, според нивните сознанија, биле изложени на слично однесување од Негре.
Клучен доказ во истрагата бил пронајден на неговиот компјутер. Станувало збор за табела со наслов „Експерименти П“, во која, според истражителите, биле запишувани податоци за жените – времето на нивното пристигнување на разговорот, кога им бил даден диуретик, колку време им било потребно да побараат тоалет и каква долна облека носеле.
Истрагата започнала во јуни 2018 година, откако колега го забележал Негре како фотографира жена под маса. Тој прво бил суспендиран, а во 2019 година добил отказ.
Меѓу жените кои го опишале сличниот модел е и Мари-Елен Брис, која со Негре имала разговор за работа во Стразбур во 2016 година. И неа ја поканил на прошетка покрај канал, по што ненадејно почувствувала силен нагон за мокрење. Според нејзиното сведоштво, Негре ѝ рекол дека во близина има јавен тоалет, но таков тоалет немало.
Брис била принудена да се помочи во јавност, а Негре ѝ понудил да ја покрие со јакната. Таа вели дека не го тргнувал погледот од неа. Години подоцна, полицијата ја контактирала и дознала дека нејзиното искуство не било изолиран случај.
Покрај психичките последици, Брис вели дека и денес има проблеми со уринарниот тракт. Таа смета дека станала жртва на сексуално насилство.
Случајот повторно го отвори и прашањето за таканареченото хемиско потчинување – употреба на супстанции со цел да се влијае врз однесувањето и контролата на жртвата. Во Франција ова прашање во јавноста го актуелизираше пратеничката Сандрин Жосо, која стана активистка откако сенатор беше осуден дека ѝ ставил екстази во пијалак.
Франција годинава започна пилот-програма преку која жените можат да направат токсиколошки анализи на крв, урина или коса без претходно да поднесат кривична пријава.
Професорот Жан-Клод Алварез, кој ја води програмата, оценува дека употребата на диуретици на ваков начин е исклучително необична и вели дека за време на 26-годишната кариера како токсиколог не сретнал сличен случај.
Негре, кој денес е во шеесеттите години, е под истрага за сомнение за дрогирање, нарушување на приватноста и сексуален напад и го очекува судењето. Неговиот адвокат одбил да даде коментар за Би-би-си.
За Анаис, која денес има 42 години, долгото чекање за правна разврска е дополнително фрустрирачко. Таа и другите жени велат дека сакаат нивните сведоштва да бидат јавно слушнати, со цел и други потенцијални жртви да се охрабрат да зборуваат.
„Не морам да се кријам – јас сум жртва“, порачува Мари-Елен, нагласувајќи дека јавното зборување за ваквите случаи може да им помогне и на други жени да ги препознаат сопствените искуства и да пријават сексуално насилство.
