По една година во која ја градел реториката врз притисок, закани и потценување на европските лидери, американскиот претседател Доналд Трамп, според напис на „Политико“, сега се соочува со непријатна вистина: во војна против Иран, Европа не е спореден актер, туку клучна алка – особено кога станува збор за бази, логистика и воена инфраструктура.
Според текстот, првите денови од американско-израелската операција би биле „значително полесни“ доколку Лондон дозволел американските бомбардери да полетуваат од воздухопловни бази на територијата на Обединетото Кралство. Трамп, како што се наведува, јавно изразил незадоволство што британскиот премиер Кир Стармер одобрил само активности кои се квалификуваат како „одбранбени“ операции од објектите на Кралските воздухопловни сили.
Слична линија, се додава, повлекол и шпанскиот премиер Педро Санчес, кој ја осудил операцијата на Блискиот Исток како кршење на законот и одбил да дозволи користење аеродроми под шпанска контрола за полетување на американски авиони. Во написот се наведува дека тоа предизвикало гнев во Вашингтон, а Трамп дополнително ја нападнал шпанската влада, опишувајќи ја како „непријателска“ и најавувајќи можни последици по трговските односи.
Францускиот претседател Емануел Макрон, според „Политико“, предупредил дека војната е опасна, дека не е усогласена со меѓународното право и дека не може да добие поддршка. Таквиот фронт на воздржаност во Европа, се оценува, носи ризик од продлабочување на трансатлантскиот раздор и потсетува на траумата од 2003 година, кога војната во Ирак со години го нагризуваше довербата меѓу САД и дел од европските сојузници.
Во исто време, Белата куќа, според написот, очекува европските сојузници да „соработуваат“ во мисијата, со образложение дека и Европа е директно изложена на заканата од Иран. Сепак, шпанската влада веднаш демантирала тврдења дека Мадрид се согласил на соработка, што дополнително ја нагласува тензијата и различните интерпретации на „поддршката“.
Текстот наведува и дека не сите европски влади се подеднакво далеку од Вашингтон. Германија, на пример, била пофалена затоа што базата Рамштајн била ставена на располагање на американските сили, што во американската администрација се чита како доказ дека практичните, воено-логистички капацитети често се поважни од политичките симпатии.
Во написот се појавува и оценка дека Вашингтон почнува повторно да ја учи лекцијата за границите на моќта без сојузници. Се наведува дека врвот на американската воена хиерархија предупредувал дека конфликтот со Иран носи поголеми ризици ако не постои поддршка од клучни партнери, додека европските влади, паралелно, распоредуваат сопствени капацитети кон регионот за да ги заштитат сопствените интереси – но со свест дека дури и „одбранбените“ мисии можат лесно да бидат вовлечени во ескалација.
Заклучокот што провејува низ анализата е јасен: Европа се обидува да постави црвени линии за користење на својата територија и инфраструктура, а администрацијата во Вашингтон, соочена со оперативните потреби на фронтот, мора да признаe дека трансатлантската поддршка не се подразбира – и дека не се добива со ултиматуми.
