Исланѓаните со тесно мнозинство од 52 отсто на референдумот го отфрлија продолжувањето на преговорите за членство во Европската Унија, со што земјата се откажа од можноста да стане 28. членка на Унијата. Одлуката е сериозен удар за владата на премиерката Криструн Фростадотир, која се залагаше за членство.
Според анализите на германските медиуми, во кампањата пресудиле стравувањата на земјоделците од поголема конкуренција од европскиот континент, но пред сè, прашањето за риболовот.
Моќното рибарско лоби, составено од десетина големи компании кои од 1980-тите контролираат најголем дел од риболовните квоти во земјата, одиграло значајна улога во кампањата против приближувањето кон ЕУ. Неодамнешно истражување покажало дека дел од овие компании вложиле значителни средства во кампањата против членството.
Дополнително, рибарската индустрија има блиски врски со еден од најголемите исландски дневни весници, кој во текот на кампањата отворено ги застапувал нивните ставови.
На крајот, според оценките на германските медиуми, над аргументите за економска стабилност и поголема безбедност што би ги донело членството, преовладале стравот и желбата да се зачува националниот суверенитет. Особено чувствително било прашањето за риболовните квоти, имајќи предвид дека рибата е еден од најважните производи на исландската економија.
Дел од германските медиуми ја оценија одлуката како удар за Европската Унија, бидејќи позитивен исход би покажал дека Унијата и понатаму е привлечна, и покрај критиките. Сепак, други коментатори сметаат дека одлуката не треба да се сфати како личен пораз на Европа.
Исланд веќе е дел од Европскиот економски простор, преку кој има пристап до единствениот европски пазар и користи дел од придобивките на Унијата без да биде нејзина членка. Токму тоа, според дел од коментаторите, ја намалува потребата на Исланѓаните да прават дополнителен чекор кон полноправно членство.
Некои германски весници, сепак, упатија остра критика кон ЕУ, оценувајќи дека Унијата повеќе не ја има привлечноста што некогаш ја имала. Како причини се наведуваат бирократијата, големиот број правила и внатрешните политички несогласувања.
Во анализите се издвојува и ставот дека Исланѓаните повеќе ја ценат сопствената независност отколку можноста за дополнително интегрирање во европските структури. Како што оценува еден од коментаторите, за нив „националната кошула“ останала поблиска од „европскиот капут“.
