Научници од Универзитетот во Чикаго открија досега непознат сеизмички феномен поврзан со катастрофалниот земјотрес што ја погоди Јапонија во 2011 година. Според нивното истражување, одредени делови од земјата биле дополнително поместени кон исток за околу пет до шест милиметри поради рефлектирани сеизмички бранови од длабочините на Земјата.
Истражувањето покажува дека најмалку еден сеизмички бран, кој се одбил од границата меѓу Земјината обвивка и надворешното јадро на длабочина од околу 2.900 километри, одиграл важна улога во дополнителните геолошки процеси по разорниот потрес.
При анализата на податоците од јапонската ГПС-мрежа GEONET, научниците забележале исклучително јасен сигнал од таканаречениот ScS-бран. Иако ваквите системи регистрираат движење на тлото, а не директно сеизмички бранови, сигналот бил толку силен што бил забележан дури и во Кина.
Дополнителните анализи покажале дека дел од ГПС-станиците не се вратиле во својата првобитна положба по минувањето на брановите, туку останале трајно поместени за неколку милиметри. Со тоа била исклучена можноста да станува збор за грешка во обработката на податоците или за друг познат геолошки процес.
Според моделите изработени од истражувачите, рефлектираниот сеизмички бран можел да предизвика мало лизгање долж веќе напнати тектонски раседи, што резултирало со минимални, но трајни поместувања на површината.
Разорниот земјотрес со јачина од 9 степени според Рихтеровата скала ја погоди североисточната обала на јапонскиот остров Хоншу на 11 март 2011 година. Потресот траел околу шест минути и се смета за најсилниот регистриран во историјата на Јапонија.
По земјотресот следуваше катастрофално цунами со бранови високи до 40 метри, кои навлегоа километри во внатрешноста на копното и предизвикаа огромни разурнувања. Катастрофата доведе и до нуклеарната несреќа во Фукушима, а според официјалните податоци животот го загубија или се водат како исчезнати околу 20.000 лица. Материјалната штета беше проценета на повеќе од 150 милијарди долари.
