Православните христијани на Бадник, вечерта наспроти Божиќ, во домовите внесуваат бадниково гранче или ги украсуваат со бадникови гранки, кои всушност се дабови гранчиња. Овој обичај претставува еден од најпрепознатливите симболи на Бадник и е длабоко вкоренет во христијанската и народната традиција.
Традицијата на украсување на домот со бадниково гранче се забележува уште од 4 век. Бадниковото гранче се смета за неизбежен знак на празникот, симбол на здравјето, животот и вечната среќа. Со неговото внесување во домот се најавува радосната вест за раѓањето на новиот живот и се повикува благослов врз семејството.
Дабот е избран неслучајно. Уште од дамнина, дабовото дрво се смета за едно од најиздржливите и најдолговечните дрва. Според народните верувања, токму со дабово дрво праведниот Јосиф запалил оган за да го стопли штотуку родениот Исус и неговата мајка Марија, што дополнително ја зацврстува неговата симболична улога во божиќниот циклус на празници.
Бадниковото гранче често се нарекува и „дрво на животот“, по аналогија со дрвото на животот во рајот, кое симболично ја претставува вечноста. Како што дабовото дрво долго го чува жарот, така и човекот што го внесува бадниковото гранче во својот дом верува дека ќе биде даруван со долговечност и духовна вечност.
Во народната традиција се верува дека дабот, како симбол на здравје, сила и издржливост, ги пренесува своите особини на сите членови на домот. Затоа, бадниковото гранче не е само украс, туку длабок симбол на надеж, благослов и продолжување на животот, кој ја поврзува верата, традицијата и семејното заедништво.
