„Револуцијата ги јаде своите деца“ – со оваа метафора од Француската револуција, Арбен Фетаи направи директна паралела меѓу драмата на Француската револуција и последните политички случувања во земјата, предупредувајќи на ризикот едно политичко движење да се уништи самото одвнатре.
Во овој контекст, неговиот текст се гледа од многу набљудувачи како повик за политичка зрелост и свесност: кога фракциските амбиции ќе се стават над заедничкиот проект, добивката може да биде привремена за некоја група или поединец, но најголемиот губитник на крајот е самото движење.
Поврзувајќи се со историјата на Француската револуција и познатата изрека „Револуцијата ги јаде своите деца“, Фетаи предупредува за феномен што се повторува: движењата кои започнуваат со идеали за промена често завршуваат ослабени од внатрешната борба за моќ.
Неговата порака доаѓа во критичен момент за албанскиот политички камп во Северма Македонија. Овој развој отвори нова дебата за стабилноста и единството на политичкиот проект ВРЕДИ, кој има за цел претставување и зајакнување на албанскиот фактор во земјата.
Во својата анализа, Фетаи потсетува дека за време на Француската револуција, фракциите што ја урнаа монархијата на крајот почнаа да се елиминираат меѓусебно во спирала на интриги и политички чистки. Од жирондинците до јакобинците, од ебертистите до дантонистите, секоја фракција стана жртва на внатрешната борба, додека самата револуција создаде вакуум што подоцна беше исполнет со појава на нов авторитарен поредок.
Токму оваа историја, според пораката на Фетаи, треба да послужи како предупредување за секое политичко движење што почнува да ја троши својата енергија и своите луѓе во внатрешни битки.
На крајот, текстот на Фетаи се интерпретира како потсетник дека политичката историја постојано ја повторува истата лекција: кога едно движење ќе почне да ги „јаде своите деца“, ризикува да го уништи и самиот проект за кој било создадено.
